Archiwa tagu: kajakiem

Technika pływania kajakiem – zasady poruszania się

Utrzymanie kajaka w nurcie

Trzymanie się nurtu jest podstawą pływania po rzekach. Nurt zapewnia największą prędkość kajaka i kanadyjki, w nurcie też największa jest zazwyczaj głębokość wody. Wszelkie skracanie drogi poprzez np. ścinanie zakoli jest nieekonomiczne i prawie zawsze wiąże się z płynięciem na płytką wodę, na której z powodu odbitych od dna fal, kajak jest bardzo hamowany. Poza tym płynięcie poza nurtem powoduje zbaczanie kajaka, czego przyczyną jest nierówna prędkość strug wody po obu stronach łodzi.

Po stronie nurtu pióro wiosła pracuje w szybszej wodzie, wobec czego kajak zboczy w kierunku wody spokojniejszej. W dodatku w tym położeniu szybszy prąd działający na rufę łodzi obróci ją bokiem a następnie pod prąd. Płynięcie w nurcie jest również najpewniejszym sposobem, aby: płynąć bez wywrotki oraz nie niszczyć łodzi.

Aby zachować jedną jak i drugą zasadę, koniecznie należy posiadać odpowiednie umiejętności, w których elementem jest też utrzymanie kajaka w nurcie, a następnymi elementami są umiejętności pokonywania różnego rodzaju przeszkód. Pilica to nie przełom Dunajca, wiec po 10 minutach od wypłynięcia każdy turysta szybko odnajduje się na tej spokojnej rzece.

Pokonywanie przemiałów i mielizn

Na płyciznę, o której przypuszczamy, że kajak osiądzie na niej, napływamy powoli i w momencie zatrzymania kajaka na dnie należy natychmiast wysiąść, aby prąd nie obrócił kajaka bokiem. Po przeciągnięciu kajaka przez płyciznę wsiada najpierw załoga (sternik przytrzymuje kajak). Na przemiałach, zwłaszcza na rzekach górskich należy kajak spławiać przez przemiał trzymając go za rufę (aby uniknąć obrócenia kajaka bokiem).

Pokonywanie przeszkód przegradzających rzekę

Dotychczas omówione przeszkody, poza płyciznami nie wymagały wysiadania z kajaka. Wystarczyły umiejętności techniczne, aby przepłynąć bezpiecznie dany odcinek. Jednak bardzo często na szlakach spotyka się przeszkody przegradzające rzekę tak, iż konieczne jest wysiadanie z łodzi. Oczywiście budowle wodne typu jazów, młynów, elektrowni i zapór, gdzie nie ma możliwości spłynięcia, wymagają przenoski łodzi na dłuższych, nieraz nożna stosować przeciąganie prostopadłe lab równoległe.

Przesuwanie stosujemy przy przeszkodach znajdujących się pod powierzchnią wody i grodzących cały szlak. Ha taką przeszkodę wpływamy bardzo delikatnie. Szlakowy wysiada stając na pniu i przesuwa kajak do przodu, teraz noże wysiąść sternik i obaj przesuwają kajak poza przeszkodę, ustawiając go równolegle do niej. Wsiadają w kolejności: załoga i sternik.

Przepychanie stosu jeny, gdy prześwit między lustrem wody a przeszkodą leżącą w poprzek rzeki jest nieco mniejszy niż wysokość kajaka ponad wodą. Po dopłynięciu do przeszkody załoga wysiada i dociskając dziób wsuwa kajak pod przeszkodę. Sternik siedząc w kajaku dociąża odpowiednio łódź. Po przejściu poza przeszkodę przedniej części kokpitu role się zmieniają.

Dodatkową trudnością przy przeciąganiu, przesuwaniu i przepychaniu jest utrzymanie kajaka równolegle do linii nurtu. Szybki prąd bardzo łatwo może obrócić kajak i przyprzeć bokiem do pnia, co z reguły kończy się wywrotką a często i zaklinowaniem kajaka pod przeszkodą. Dlatego wymienione manewry trzeba mleć bardzo dobrze opanowane by móc je wykonać pewnie, szybko i zdecydowanie. W ostatecznym wypadku gdy widzimy, że kajak obracany jest bokiem do linii nurtu, to wyskakujemy z niego by w ten sposób uniknąć wywrotki.

Na szlaku nożna natknąć się często na przeszkody, których nie da się wcześniej przewidzieć, czy zauważyć. Np. podwodne kołki lub kamienie, których istnienia nie dało się „odczytać” z wyglądu wody. Innego typu trudności sprawia pływanie na dużej fali. Należy starać się płynąć pod wiatr (lub z wiatrem), prostopadle do grzbietu fal. Małe falki można brać bokiem, duże ale długie i regularne fale nożna również przepływać ukośnie. Gdy musimy płynąć przez jezioro podczas wiatru i fali, płynąc należy chroniąc się przy brzegu nawietrznym (brzegu z którego wieje wiatr). I aby wszystkie te przeszkody pokonać względnie bezpiecznie dla siebie i sprzętu, przestrzegać należy kilku reguł. Nie dopuścić do ustawiania kajaka w poprzek przeszkody i przyparcia do niej. Jeżeli już zaistnieje taka sytuacja należy szybko opuścić kajak. Nie napływać na przeszkodę zanurzoną z rozpędu, bowiem nie znając charakteru przeszkody można na niej osiąść lub uszkodzić kajak. Wychodząc naprzeciw naszym turystom dysponujemy wyłącznie kajakami wykonanymi z elastycznego mocnego polietylenu. Sytuacje pękających kajaków z włókna szklanego zostały wyeliminowane całkowicie, a z tym powstały stress. Pokonując trudny odcinek, którego nie da się dokładnie zbadać z wody (np. ciąg bystre i szpotów, częste przeszkody poprzeczne w szybkim narcie itp.) należy wysiąść z kajaka przed tym odcinkiem i z brzegu wybrać najlepszą drogę. W razie zbyt dużego stopnia trudności w stosunku do posiadanych umiejętności i sprzętu należy przenieść łódź. Podczas dużej fali i wiatru starać się nie wypływać na otwarte wody, gdyż fala może spowodować wywrotkę lub zalanie kajaka.

Sposób przejazdów rozgałęzień. (dopływów i wypływów)

Przy ujściu dopływu do rzeki głównej tworzy się spiętrzenie wody spowodowane spotkaniem dwóch nurtów uderzających o siebie pod kątem.

Na przeciwległym brzegu rzeki głównej tworzy się bystrze a w dolnym rogu ujścia wir. Płynąc rzeką główną trzymać się należy bliżej brzegu z dopływem, aby prąd nie zepchnął kajaka na przeciwległy brzeg.

Wpływać w dopływ trzeba od górnego rogu, aby nie pokonywać spiętrzenia i silnego prądu. Również wypływać należy od góry, aby nie zatrzymać się na odwoju i nie być zepchniętym przez prąd na dolny brzeg ujścia.

Przy wypływach, gdzie następuje rozgałęzienie nurtu płynąć należy rzeką główną po stronie przeciwnej niż wypływ, aby nie dać się wciągnąć w odnogę. Natomiast chcąc wpłynąć w wypływ trzeba płynąć wzdłuż brzegu (powyżej wypływu) po jego stronie.

Przy wpływaniu w zatoki nożna wykorzystać cofki które się tan tworzą. Płynąc wzdłuż brzegu, w dolnej części zatoki skierować należy dziób w cofkę, której przeciwny nurt wciągnie łódź w zatokę.

Płyniecie po wodach o nieregularnym nurcie

Wiry pokonuje się omijając wir w kierunku jego kołowania, po stycznej. W razie obrócenia kajaka wiosłuje się tylko w momentach, gdy kierunek prądu jest zgodny z kierunkiem krążenia wirów.

Bystrza jeżeli są regularne ich pokonanie nie sprawia trudności. Należy wpłynąć prosto w największy zlew wody, widoczny „język”. Następnie płynąć środkiem tworzącej się za „językiem” mocno falującej wody, trzymając się ściśle nurtu. Nie jest konieczne wiosłowanie, bowiem przy prędkości kajaka większej niż prędkość wody w części sfalowanej, następuje wchlapywanie wody do kajaka.

Progi i przepusty. Jeżeli „język” gładkiej wody początkujący bystrze na przepuście kończy się odwojem, trzeba wpłynąć w niego z szybkością zapewniającą przeskoczenie odwoju i nie ugrzężnięcie w nim. W tym celu po naprowadzeniu łodzi na gładką, początkową część bystrza, należy silnie wiosłować. W tym samym momencie przechodzenia odwoju, można przestać wiosłować, ale należy być przygotowanym na ewentualną „podpórkę” zachwianego kajaka za pomocą wiosła, lub nożna mocno wiosłować, jeżeli nie uda się samoczynnie wypłynąć z odwoju. Przy przepływaniu progów (niezbyt wysokich) również trzeba mieć wystarczającą prędkość początkową aby móc „przeskoczyć odwój”.

Bystrza i szypoty. Nieregularne, dzikie, pokonywać należy po obejrzeniu ich z brzegu i wybraniu najlepszej drogi* Przepływa się obraną drogą, wiosłując na odcinkach spokojniejszych, a na odwojach, kipielach i wirach trzymając wiosło zanurzone jednym piórem w wodzie. Pozwala to na natychmiastowy manewr sterujący (zagarnięcie lub skontrowanie), lub wyprowadzenie kajaka z niebezpiecznego przechyłu, poprzez „oparcie się” na płasko położonym wiośle.

Jeleni skok – na wodach szybkich, gdzie nie można zastosować promowania w celu wyminięcia przeszkody, stosuje się manewr zwany „jelenia skokiem”, Polega on na bocznym ustawieniu kajaka względem silnego nurtu (napływającego na przeszkodę) i (poprzez silne wiosłowanie) „ucieczkę” z tego nurtu przed przeszkodą. Takie sytuacje spotkać można na ostrych, zakolach górskich rzek, przy filtrach mostów itp.

Przejazd pod mostami

Pod mostami przepływać należy między przęsłami, pomiędzy którymi płynie nurt. Ponieważ przed filarami wytwarzają się spiętrzenia wody, a za nimi wiry i cofki, należy uważać aby nie dać się w nie wciągnąć.

Gdy filary są ustawione skośnie do nurtu, a nurt uderza o jeden z nich, należy zejść z nurtu wykorzystując do tego manewru promowanie, a w przypadka silnego prądu – jeleni skok.

Obiekty pływające – stojące omijać należy z daleka. Stojące na kotwicach statki, barki itp., stojące przy brzegu tratwy grożą przyparciem kajaka do nich i wciągnięciem pod nie, co jest bardzo niebezpieczne.

Statki w ruchu omijać należy z daleka, ustawiając się po przejechaniu statku dziobem do fali.


Piotr Chrupczalski

Podstawowe elementy pływania kajakiem i kanadyjką turystyczną.

Do elementów techniki pływania kajakiem i kanadyjką należą te wszystkie manewry, które pozwalają na właściwe, efektywne i bezpieczne płynięcie po wodach o skali trudności dostępnej dla danego typu łodzi:

Oczywiście, nieco inne obowiązują zasady manewrowania i inne elementy techniki pływania stosuje się na rzekach dzikich, dostępnych tylko dla kajaków kanadyjek i jednoosobowych (od IV st. trudności wzwyż).

Elementy te zostaną omówione w osobnym rozdziale, a na razie zajmiemy się tylko manewrami, które można wykonać na kajaku dwuosobowym i kanadyjce turystycznej oraz rodzajami przeszkód które można wykonać za pomocą tych manewrów.

Wyhamowanie szybkości i zatrzymanie

Zatrzymanie się aa wodzie płynącej bez dokonania zwrotów stosuje się w celu rozpoznania przeszkody lub przy dobijaniu do brzegu, w miejsce za wąskim na dokonanie obrotu.

Na wodach stojących hamujemy i dobijamy do brzegu. Manewr ten wykonuje się wiosłując do tyłu obustronnie, prowadząc wiosło od rufy do dzioba kajaka. Stroną pracującą wiosła jest w tym przypadku strona wypukła. Kontrolujemy ustawienie kajaka, które powinno być równoległe do linii prądu.

Nie wolno zatrzymywać się w ten sposób na wodach dzikich o bardzo szybkim nurcie, gdyż grozi to niekontrolowanym obróceniem kajaka lub wywrotką.

Promowanie

Na wodach płynących w celu przesunięcia bocznego (np. z jednego brzegu na drugi) stosuje się manewr, który nazywa się promowaniem lub trawersowaniem. Wykorzystuje się tu siłę spychającą kajak w bok, przez jego skośne ustawienie w stosunku do linii nurtu. Równoczesne wiosłowanie do tyłu z siłą zależną od prędkości prądu niweluje składową sił spychających kajak z prądem.

Takie promowanie, ustawieniem kajaka dziobem w kierunku nurtu wykorzystuje się przy pokonywaniu przeszkód, które wymagają przepłynięcia w jednym ściśle określonym miejscu. Będą to np. często spotykane drzewa leżące w poprzek nurtu z przesmykiem w jednym miejscu, zastawki, bystrza i przepusty na które wpłynąć trzeba w odpowiedni sposób. Manewr ton stosuje się tam gdzie szybkość nurtu nie grozi odwróceniem kajaka. Promowanie wykonuje się również ustawiając kajak dziobem pod prąd. Jest to manewr łatwiejszy i przy pływaniu turystycznym służy np. do przeprawiania się z jednego brzegu na drugi lub do pokonywania przeszkody spływając z prądem tyłem. Często stosuje się takie promowanie w slalomie kajakowym.

Zmiana kierunku płynięcia

Przy pomocy steru. Ster jest urządzeniem, które w kajakach dwuosobowych oddaje bardzo duże usługi. Pozwala on. na płynięcie i skręcanie przy równomiernym wiosłowaniu po obu stronach burty oraz na korygowanie zboczeń kajaka z kursu wskutek wiatru lub fali. Chcąc wykonać manewr sterem kajak musi mieć prędkość względem wody.

Najefektywniejsze jest wychylenie płetwy sterowej do 45°. W niektórych przypadkach ster może jednak przeszkadzać w manewrowaniu kajakiem. Dzieje się tak w przypadku konieczności zatrzymania się w nurcie, oraz na trudnych odcinkach wody górskiej, gdzie konieczne jest wykonanie promowania.

Wiosłowanie, z nierówną siłą. Zagarniając wodę silniej z jednej a słabiej z drugiej strony uzyskujemy skręt łodzi na stronę przeciwną do tej po której wiosłujemy mocniej. Stosuje się takie wiosłowanie również przy korekcji zboczenia kajaka bez steru z obranego kursu.

Zagarnięcie od kajaka. Manewr podobny do poprzedniego z tym, że wiosłem po zewnętrznej stronie skrętu wykonujemy łuk od dziobu do rufy. Po stronie wewnętrznej wiosłujemy słabiej i blisko burty. Nie wiosłując po wewnętrznej stronie otrzymamy jeszcze szybszy skręt.

Kontowanie. W celu przyhamowanie kajaka i równoczesnego zwrotu stosuje się kontrowanie. Przy szybkości kajaka względem wody wystarczy włożenie po stronie na którą chcemy skręcić wiosła i lekkie wypchanie pióra do przodu. Ponieważ kontrowanie silnie hamuje bieg łodzi, można włożyć pióro wiosła ukośnie z tyłu i posługiwać się nim jak sterem. V celu szybszego zwrotu stosuje się kontrowanie i zagarnianie z drugiej strony równocześnie. W dwójce manewr ten jest wykonywany w ten sposób, że siedzący z przodu zagarnia wodę od dzioba a sternik kontruje względnie steruje wiosłem ustawionym ukośnie do tyłu.

Zmiana kierunku płynięcia kanadyjki. Na kanadyjce wszelkie zwroty wykonuje się tylko za pomocą wioseł. Siedzący z tyłu używa swego wiosła jak steru, z tym, że technika niektórych zwrotów jest inna niż w kajaku turystycznym dwuosobowym. Typowe zwroty na kanadyjce dwuosobowej wykonać można bądź bez prędkości w miejscu, bądź posiadając prędkość względem wody.

Zwrot bez prędkości na stronę z której wiosłuje siedzący z przodu odbywa się w ten sposób, że wiosłujący z przodu wychyla się na swoją burtę i wkłada pióro wiosła jak najdalej od burty tak, aby płaszczyzna pióra była równoległa do osi podłużnej kanadyjki. Następnie przyciąga drzewce do siebie, czyli zgarnia wodę pod dziób kanadyjki. Powrót wiosła następuje górą lub po przekręceniu pióra o 90° w wodzie. Siedzący z tyłu wykonuje identyczny manewr po swojej stronie. Pozwala to na szybki obrót kanadyjki w miejscu.

Chcąc dokonać obrotu w drugą stronę obaj wiosłujący mogą zmienić swoje strony (czego praktycznie nie stosuje się) lub wykonać następujący manewr: siedzący z przodu zakłada wiosło jak najdalej w kierunku dzioba i zagarnia wodę łukiem aż do linii swoich „barków, powtarzając to po przeniesieniu wiosła nad wodą. Siedzący z tyłu wkłada wiosło bardzo blisko burty, równolegle do niej i wypycha pióro jak najdalej od burty. Powrót wiosła -po przekręceniu do 90° – w wodzie. Wypychanie pióra uzyskuje się poprzez ściągnięcie główki niosła ku sobie (mniej więcej do wysokości twarzy). Ręka trzymająca drzewce znajduje się cały czas przy burcie i stanowi oś obrotu dla powstałych w ten sposób dźwigni.

Zwrot przy prędkości kanadyjki względem wody. Nieco inaczej wykonuje się omówione powyżej zwroty, gdy kanadyjka posiada prędkość względem wody. Zwrot pierwszy na stronę wiosłującego z przodu przeprowadza się w ten sposób, że siedzący z tyłu wykonuje ten sam manewr zagarniania wody pod rufę, natomiast siedzący z przodu wkłada wiosło ukośnie do wody (powierzchnią pracującą zwrócone ku dziobowi kanadyjki). W tym celu wychyla się on za burtę, jego ręka trzymająca główkę wiosła znajduje się nad głową, a druga dłoń na drzewcu utrzymuje wiosło we właściwej pozycji. Działanie prądu wody na pióro wiosła powoduje ściąganie dziobu „na wiosło” i obrót kanadyjki.

Przy zwrocie w stronę przeciwną tylni wykonuje manewr identyczny jak w przyp. bez prędkości, natomiast wiosłujący z przodu wkłada wiosło do wody przy dziobie w skos, tak aby wskutek działania prądu dziób był odpychany od wiosła.
Piotr Chrupczalski

Technika pływania kajakiem – wiosłowanie

Chwyt wiosła

Wiosło trzymamy nachwytem, kciukiem po stronie pozostałych palców lub kciukiem obejmującym drzewce. Przyjmujemy zasadę, że pływamy na wiosłach skręconych o kąt 75° do 95°. Takie ustawienie piór wiosła pozwala na uniknięcie działania wiatru na pióro znajdujące się w powietrzu.

Rozstaw pomiędzy dłońmi trzymającymi wiosło powinien być taki, aby po położeniu drzewca wiosła na głowie, przedramię tworzyło z ramieniem kąt prosty. Zbyt wąski chwyt zmniejsza siłę pociągnięcia, zbyt szeroki – skraca pociągnięcie.

Pociągniecie wiosłem skręconym rozpoczynamy ręką, która trzyma wiosło na stałe (dla praworęcznych ręka prawa). Pióro (prawe) wkładamy do wody (prostopadle), zanurzając je do 4/5 tak daleko z przodu, na ile pozwala wyprostowana prawa ręka. Lewe ramię jest w tym czasie skurczone i znajduje się przy lewym barku. Rozpoczynamy prawą ręką równomiernie ciągnięcie zanurzonego pióra wiosła równolegle do burty kajaka, z siłą pozwalającą wyczuć wyraźny opór. Lewa ręka wypycha w tym czasie drzewce do przodu (dłoń prowadzimy cały czas na wysokości oczu). W momencie wyprostu ręki wypychającej, następuje wyjęcie prawego pióra z wody (prostopadle, aby uniknąć chlapania). Prawą dłoń unosimy teraz do wysokości oka, przekręcając ją równocześnie (jakby „ujmując gazu”). W tym momencie drzewce obraca się luźno w lewej dłoni i lewe pióro, które było prowadzone w powietrzu równolegle po powierzchni wody zostaje ustawione prostopadle do niej. Włożenia go do wody rozpoczyna następne pociągnięcie.

Aby wiosłowanie było skuteczne, a jednocześnie nie męczące i eleganckie, należy pamiętać, aby zachowane były: poprawna pozycja w kajaku, prawidłowy chwyt wiosła, właściwe zanurzenie pióra i czyste, bez zachlapania jego wyjęcie, długie – równoległe do burt pociągnięcia przy równomiernej pracy ramienia ciągnącego i wypychającego

Zbyt długie pociągnięcia nie dają odpowiedniego efektu, natomiast krótkie, „szarpane” dają efekt w postaci zwiększenia szybkości, ale są męczące i mogą być stosowane tylko na krótkich dystansach.

W związku z często występującymi błędami kilka uwag o poprawnej sylwetce:

  • podczas wiosłowania pracują tylko barki i ramiona, skręty tułowia i kołysanie w biodrach są zbędne, powodują tylko chybotanie kajaka i zbaczanie z kursu,
  • głowę należy trzymać swobodnie obserwując trasę i krajobraz (częstym błędem, zwłaszcza u początkującego jest wodzenie wzrokiem są zanurzanym piórem wiosła).

Style wiosłowania

Omówiony wyżej sposób wiosłowania zbliżony jest do tzw. „właściwego stylu jazdy” w kajakarstwie regatowym, który charakteryzuje się lekkim pochyleniem tułowia do przodu, długimi pociągnięciami wioseł i prowadzeniem ręki wypychającej na wysokość oczu.

Tułów przy tym stylu wiosłowania nie wykazuje rotacji. Oprócz tego stylu zawodnicy stosują:

  • „wysoki styl jazdy” charakteryzujący się wysoką i prostą pozycją tułowia, wysokim unoszeniem wiosła i rotacją tułowia, co powoduje nierównolegle prowadzenie wiosła względem burt,
  • „styl góralski” w którym przez użycie krótszych wioseł i niskie ich prowadzenie zwiększa się częstotliwość uderzeń do ok. 120/min.

Wiosłowanie na kanadyjce

Ha kanadyjce turystycznej wiosłuje się wiosłem jednopiórowym „kopyścią kanadyjską”. Wodę zagarnia się stale z jednej strony. Drzewce kopyści ujmuje się nachwytem około 60 cm poniżej główki, drugą ręką trzymając główkę wiosła. Pióro wkładany prostopadle do wody tuż przy burcie, tak daleko z przodu na ile pozwoli zasięg wyciągniętej ręki trzymającej drzewce. Zasięg ten zwiększyć nożna poprzez wychylenie tułowia do przodu w momencie wkładania pióra do wody. Pociągnięcie wiosłem wykonujemy prowadząc je cały czas wzdłuż hurty kanadyjki, prostopadle do powierzchni wody, aż do przejścia poza linie barków. Samo wykonanie pociągnięcia musi wysterować kanadyjkę, która wskutek wiosłowania z jednej strony zbacza z kursu. W tym celu 90 doprowadzeniu wiosła do tyłu „podgarnia się” ciągnioną strugę wody pod łódź i do tyłu, obracając jednocześnie pióro równolegle do osi podłużnej kanadyjki. Wiosło przytrzymuje się przez chwilę w tej pozycji i odpychając pióro od burty kanadyjki (poprzez przyciągnięcie główki do siebie/wystosowuje się kanadyjkę na kurs. Przy płynięciu w dwie osoby, każdy wiosłuje ze swojej strony, ale wystosowuje siedzący z tyłu.

Technika pływania kajakiem – przygotowanie do wypłynięcia

1. Pakowanie kajaka i kanadyjki

Kajak znosi się i stawia na wodzie w zasadzie przez 2 osoby. Niesie się kajak za dziób i rufę a na wodzie ustawia się najpierw rufę, następnie dziób. Zasadą jest, że znosimy kajak bez bagażu i ustawiamy na wodzie na tyle głębokiej, aby nie opierał się on o dno. Kajak ustawia się na rzekach równolegle do brzegu, dziobem pod prąd. Dopiero na wodzie przystąpić można do pakowania bagaży.

Sprzęt biwakowy i wyposażenie osobiste umieszczone w wodoszczelnych workach rozmieszczamy w kajaku tak, aby dziób i rufa były mniej więcej równomiernie obciążone. Pakując kajak zwrócić należy uwagę, aby wszystkie części bagażu zabezpieczone były przed wypadnięciem w razie wywrotki. Wygodnie jest umieścić w rufie namiot i materac, w dziobie wyposażenie osobiste, a pod burtami np. zajmujące dużo miejsca śpiwory.

Gdy kajak ma mało miejsca na bagaż, należy część wyposażenia umieszczać osobno, w małych wodoszczelnych workach /najlepiej w postaci długich i wąskich pakunków/ i upychać również daleko w dziobie i w rufie. Niedopuszczalne jest wożenie luzem w kokpicie bagażu nie umocowanego lub wystającego ponad falochron, bowiem takie zapakowanie zmniejsza stateczność kajaka, przeszkadza w zachowaniu prawidłowej pozycji w kajaku i może uniemożliwić pokonywanie niektórych przeszkód.

Pakowanie kanadyjki turystycznej bezpokładowej jest łatwiejsze ze względu na dużą ilość miejsca w kanadyjce. Można tu sobie pozwolić na zrobienie 2 – 3 większych pakunków i umieszczenie ich w workach nieprzemakalnych, po czym należy bagaże te przytroczyć do kadłuba kanadyjki tak, aby nie mogły się przesuwać ani wypaść przy wywrotce.

2. Wsiadanie i odbijanie

Bez względu na rodzaj brzegu, z którego wsiadamy do kajaka obowiązują zawsze pewne zasady:

  • wsiadanie do kajaka stojącego równolegle do brzegu (na rzece) dziobem pod prąd
  • do kajaka dwuosobowego pierwszy wsiada siedzący z przodu (załoga), drugi sternik.

Wsiadając kładziemy wiosło w poprzek kajaka na kokpicie. Opieramy się oburącz na falochronie /przytrzymując leżące wiosło/. Stopę nogi bliżej kajaka /po opłukaniu/ stawiamy na dnie kajaka /w jego osi podłużnej/. Po przeniesieniu ciężaru ciała na tę stopę i ręce, opukujemy drugą nogę i stawiając ją do kajaka spokojnie siadamy.

Przy wsiadaniu z wysokiego pomostu lub brzegu, gdy nie da się uchwycić oburącz kokpitu, należy przytrzymać kajak za falochron jedną ręką, drugą trzymając się pomostu lub brzegu. Oczywiście zawsze wsiadamy na wodzie na tyle głębokiej, aby po zajęciu miejsca w kajaku nie osiadł on na dnie.

Przy wysiadaniu kolejność czynności jest odwrotna. Odbijany i dobijamy do brzegu zawsze pod prąd równolegle do brzegu, tak aby nie trzeć kilem o dno.

Przy dobijaniu do brzegu (szczególnie na wodach górskich) ważne jest wybranie odpowiedniego miejsca na lądowanie. Nie należy dobijać tam gdzie nurt dochodzi do brzegu np. na zewnętrznej stronie zakola. Korzystne będzie przybijanie w miejscu, gdzie woda jest spokojna lub nawet występuje cofka np. w małych zatokach, za tamką itp.

W kanadyjce obowiązują identyczne zasady wsiadania i wysiadania, odbijania od brzegu i lądowania. Jedną zasadniczą równicę stanowi pozycja jaką zajmujemy w kanadyjce. Będzie to albo siad na ławeczce, albo klęczenie na obu kolanach z podparciem się o ławkę.

W kanadyjkach turystycznych nie stosuje się „klasycznego” klęku na jednym kolanie (jak w kanadyjkach regatowych), ani też bardzo niskiego klęku z przysiadem na siodełku, jak w kanadyjkach slalomowych (w których chodzi o uzyskanie jak najniżej położonego środka ciężkości).

3. Siad w kajaku

Siad w kajaku turystycznym powinien być pewny, dający „wyczucie kajaka”. Powinien umożliwić długie przebywanie w kajaku bez specjalnego zmęczenia i co najważniejsze, powinien umożliwić prawidłowe wiosłowanie. W związku z tym siadamy w kajaku:

  • nie za wysoko (siad wysoki zmniejsza stateczność i zmusza do „stromego wiosłowania”)
  • nie za nisko (ze względu na konieczność wysokiego unoszenia ramion przy niskim siadzie)

I kajakach wszystkich typów należy siadać albo bezpośrednio na siedzeniu, albo też na poduszce kapokowej położonej na tym siedzeniu. Niedopuszczalne jest ze względu na bezpieczeństwo i prawidłowe wiosłowanie siadanie na pokładzie.

  • tułów utrzymujemy prosty lub lekko odchylony do tyłu i wsparty o oparcie

Najczęściej spotykane błędy to zbytnie wychylenie do tyłu, „wyłożenie się” na oparciu, co uniemożliwia poprawne wiosłowanie, albo też zbytnie wychylenie tułowia do przodu, co stosuje się jako jeden ze stylów w kajakarstwie regatowym, ale przy pływaniu turystycznym jest męczące.

  • nogi ugina się w kolanach i opiera bądź o orczyk, bądź żebra kajaka, bądź specjalną podpórkę (w jedynkach plastikowych)

Taka pozycja zapobiega drętwieniu nóg i umożliwia lepsze przenoszenie napędu na kajak. Jeszcze większą pewność i „zrośnięcie się” z kajakiem daje oparcie kolan o burtnice lub spód pokładu w „jedynkach”.


Piotr Chrupczalski