Mińsk Mazowiecki

Śladami Księżnej Anny i ostatnich Książąt Mazowieckich

Śladami księżnej Anny i ostatnich książąt mazowieckich

6. Ostrów Mazowiecka – Zaślubiona księżnej Annie

W 1434 r. Bolesław IV nadał osadzie prawa miejskie. W miejscu dzisiejszego ogródka jordanowskiego istniał dwór książęcy. Dnia 6 czerwca 2004 r. na skwerze miejskim odsłonięto pomnik księżnej Anny – matki ostatnich książąt mazowieckich. To jak dotąd jedyny na Mazowszu pomnik poświęcony władcom Mazowsza. Księżna nadała miastu przywilej organizowania 4 jarmarków i 1 targu tygodniowego, co przyczyniło się do dynamicznego rozwoju miasta, które na początku XVI w. zaliczane było do znaczących na Mazowszu.

7. Ostrołęka – Na straży Mazowsza

Położenie miasta u ujścia rzeki Omulew do Narwi nie jest przypadkowe. Już na przełomie XI i XII w. istniała tu strażnica, która miała ochraniać Mazowsze od strony niespokojnej granicy z Prusami i Jaćwingami. Relikty grodu odnaleźć można na południowym krańcu miasta, przy ulicy Ostrowskiej. Gród został zniszczony pod koniec XIII w. i opuszczony w następnym stuleciu. Obok rozwinęło się miasto, które otrzymało prawa miejskie zapewne z rąk księcia Siemowita III. Jego syn książę Janusz I Starszy ufundował kościół farny Nawiedzenia NMP. Obecnie jedynie prezbiterium świątyni zachowało cechy gotyckie.

Nowogród. Na tzw. Wzgórzu Siemowita na terenie Skansenu Kurpiowskiego w XII w. wzniesiono gród, który w XIV w. został przebudowany na niewielki zamek, który nie przetrwał do naszych czasów. Noc Świętojańska obchodzona w skansenie przypomina czasy, gdy na Mazowszu ścierały się wiara słowiańska i chrześcijaństwo.

8. Łomża – Ostatnie dzieło Piastów mazowieckich

Na wysokiej skarpie zwanej Górą Królowej Bony znajduje się jedno z najefektowniejszych grodzisk z pogranicza Mazowsza i Podlasia. Jego umocnienia są doskonale zachowane, a pięć linii wałów świadczy o randze warowni, położonej na północno–wschodnich rubieżach Mazowsza. W 1418 r. książę Janusz Starszy nadał położonej 5 km na północ osadzie Łomży, prawa miejskie.

W 1504 r. księżna Anna wraz z synami podjęła ostatnią fundacje książęcą na Mazowszu – budowę kościoła pod wezwaniem św. Michała Archanioła. Świątynię konsekrowano dopiero w 1531 r. – pięć lat po śmierci ostatniego mazowieckiego księcia Janusza III. Warto tu zobaczyć m.in.: nagrobek pierwszego proboszcza świątyni – Jana Woj sławskiego, który był zarazem ostatnim sekretarzem książąt mazowieckich.

Wizna. Grodzisko zwane Zamczyskiem bądź Górą Królowej Bony, to dawna strażnica Księstwa Mazowieckiego wielokrotnie niszczona przez Litwinów i Krzyżaków.

9. Suraż – Na wschodnich rubieżach Mazowsza

We wczesnym średniowieczu Suraż był miejscem dramatycznych zmagań książąt mazowieckich, Litwinów, Jaćwingów i Rusinów. Początkowo ruski gród w XIII w. opanowali Litwini, którzy odtąd na przeszło kolejne 100 lat zagrażali bezpośrednio ziemiom mazowieckim. Dopiero w 1392 r. Władysław Jagiełło podarował Suraż księciu Januszowi I Starszemu. W pobliżu grodziska odtworzono osadę wczesnosłowiańską NAWIA. Latem rozbrzmiewa tu muzyka średniowieczna, pracują rzemieślnicy, a podczas warsztatów historycznych można zapoznać się m.in. z techniką walki wręcz, strzelaniem z łuku, poznać fach ówczesnego kowala, garncarza i wiele innych.

Nur. Miasto otrzymało prawa miejskie od księcia Janusza I i do tej pory zachowało układ przestrzenny z 1. poł. XV w.

10. Drohiczyn – Tajemnice danielowego wzgórza

Położony nad Bugiem Drohiczyn jest obok Gniezna, Krakowa i Warszawy jednym z czterech grodów koronacyjnych w Polsce. Wychowany na dworze książąt mazowieckich i krakowskich, ruski książę Daniel (po matce wnuk Bolesława Krzywoustego) zjednoczył ziemie ruskie, a w 1253 r. legat papieski koronował go na króla. Z tego okresu pochodzi grodzisko nad Bugiem. U jego stóp odbywają się latem Zloty Wojowników Słowian i Wikingów oraz obrzędy nocy świętojańskiej.

11. Liw – Na turnieju O Pierścień Księżnej Anny

Z dawnej strażnicy książąt mazowieckich pozostała jedynie kamienno-ceglana wieża bramna, która dominuje nad wodami pobliskiego Liwca, oraz fragment murów zamkowych i późniejszy dwór starościński. W jego wnętrzach mieszczą się zbiory broni białej od średniowiecza po XX w.

Na terenie zamku co roku odbywa się turniej rycerski: O Pierścień Księżnej Anny. Zmaganiom „patronuje” córka księżnej Anny Mazowieckiej również Anna, siostra ostatnich książąt Janusza i Stanisława. Anna w Liwie właśnie broniła ostatniego skrawka niezależności księstwa od władzy Jagiellonów.

Mińsk Mazowiecki. Do dziś zachował się średniowieczny układ ulic pamiętający czasy lokacji z rąk księcia Janusza Starszego.

35 lat Klubu Oficerów Rezerwy w Warce im. Piotra Wysockiego cz. II

35 lat Klubu Oficerów Rezerwy w Warce im. Piotra Wysockiego cz. II

W 1974 r po zimowym „naborze” do KOR-WARKA oficerów i wiosennym podoficerów, ustalono zakres szkolenia rezerwistów. Na początek zaplanowano atrakcyjne szkolenia ogniowe, lecz zarząd, z powodu braku odpowiedniej strzelnicy i broni, miał trudność w ich prowadzeniu. Wprawdzie odbywało się już strzelanie sportowe w terenie Rogalki, ale to miejsce nie wystarczało. Istniała wtedy strzelnica sportowa koła LOK przy MZPOW na Winiarach, z trzema stanowiskami na 50m, wybudowana przez wicedyrektora Augustyna Łopusiewicza i pracownika Jana Jaworskiego. Kulochwyt ziemny miał na szczycie zabezpieczenie betonowe, a dla wykluczenia zagrożenia, mieszkający w pobliżu pan Cieślak ustawił za nim wysokie stogi siana. Nasz klub mógł korzystać z takiej strzelnicy dzięki życzliwości dyrektora Sławomira Susika. Kwestie broni ( kbk-s) rozwiązali koledzy – p. Węgielek i p. Batte oraz p. Aleksander Gajewski, szkolny wykładowca przysposobienia obronnego w Warce (na zajęcia przynosił broń ze szkolnych zbrojowni).

Żeby było patriotycznie, 3 maja 1974 r. najbliższa jednostka JW2849 w Górze Kalwarii objęła regulaminowo nasz klub oficjalnym patronatem i odtąd odpowiadała za szkolenia i całokształt działalności, a dowódca płk dypl. Henryk Bąk przydzielił nam oficera łącznikowego, mjra Grzegorza Łobodę, który później, co drugą niedzielę przyjeżdżał do Warki z kilkoma żołnierzami, przywożąc broń bojową i amunicję. To zapewniło systematyczność prowadzenia zajęć ogniowych i organizację wielu strzeleckich zawodów, którymi przez lata wzorowo kierował wiceprezes klubu, zapalony strzelec, major rezerwy inż. Andrzej Węgiełek.

Andrzej Węgiełek, syn Władysława i Stanisławy z domu Musiałek, urodził się 22.01.1933r. w Warszawie. W 1951r. otrzymał maturę, a w 1955r ukończył Politechnikę Warszawską na Wydziale Mechanicznym. Służbę wojskową zaliczył na Studium Wojskowym i dwukrotnych ćwiczeniach poligonowych w Drawsku Pomorskim. Pracował zawodowo w wareckim FUM- ie, w zakładach Łucznik w Radomiu i w Technikum Mechanicznym w Warce.

W 1991r. przeszedł na emeryturę. Od lat szkolnych był aktywnym członkiem LOK-u, zapalonym strzelcem, a karabinek sportowy posiadał już od 1947r.

Duża frekwencja rezerwistów na zajęciach ogniowych umożliwiła wyłonienie talentów strzeleckich, z których powstały kolejne drużyny na różne zawody organizowane w Warce, Górze Kalwarii, Ogrodzienicach i w Mińsku Mazowieckim, a następnie na terenie całej Polski. Mieliśmy nawet dwie świetne pięcioosobowe drużyny kobiece, rekrutujące się z żon rezerwistów.

Dzięki wielkiemu zaangażowaniu i wytrwałości p. Węgielka, który sam bardzo dobrze strzelał, w 1979r. zarząd klubu zadecydował, że jesteśmy już w stanie wystawić cztero-osobową drużynę na Centralne Zawody Strzeleckie KOR-LOK w Opolu. Regulamin udziału wy-| magal zajęcia czołowego miejsca w eliminacjach okręgowych- strefowych. Dla naszej „strefy” (Radom) zawody takie odbyły się w sierpniu, na terenie JW.-Sieradz. Drużyna w składzie : Andrzej Węgiełek, Stefan Batte, Piotr Gościło i Jan Skowroński, na siedem startujących zajęła II miejsce i zakwalifikowała się do finału w Opolu, który odbył się w końcu września 1979r.. Na nasz pierwszy „ogólnopolski występ” strzelecki pojechali Andrzej Węgiełek, Roman Gancarz, Władysław Król i Jan Skowroński. Na 24 drużyny Warka zajęła II miejsce w klasyfikacji generalnej i I miejsce w „pojedynku strzeleckim”, a pan A. Skowroński został Mistrzem Polski LOK w trójboju. Osobiście pojechałem ze zwycięzcami do Opola i byłem pod wielkim wrażeniem. Bardzo cieszyłem się z wyników, bo poziom zawodników rekrutujących się ‘ z rezerwistów, wojskowych czynnej służby i milicji był bardzo wysoki. Udany start klubu na tak prestiżowych zawodach zawdzięczamy wielkim umiejętnościom i ambicji naszych kolegów. Był on początkiem sukcesów strzeleckich, które trwają do chwili obecnej.

Do osiągnięcia wysokich wyników w Opolu przyczyniło się również posiadanie już wtedy strzelnicy bojowej na 100 m i 10 stanowisk, których oficjalne otwarcie nastąpiło 23-w ramach uroczystości 35-lecia Polskiego Ludowego Lotnictwa Wojskowego.

W obecności władz cywilnych i wojskowych z liczną generalicją, pierwszy strzał na 50 m z pistoletu „Margonin”, z niepokrytej jeszcze wiaty oddała Pani Stanisława Jakubowska, ówczesny Prezes GS. „Sch”-Warka, która była naszym hojnym sponsorem. Nie mieliśmy wtedy jeszcze pawilonu strzeleckiego, a tylko wały i ziemny kulochwyt.

Faktyczne powstanie strzelnicy KOR-WARKA zainicjował, dzięki „Niedzielnym Czynom Społecznym” pan Jan Rybarczyk. Jej budowę pokazała wtedy w TV pani redaktor Mieroszowa na I Telewizyjnym Turnieju Miast: Warka – Brzozów, a nasze miasto otrzymało dzięki temu dodatkowe punkty. Dalszą budową strzelnicy kierował inż. A.Węgiełek i niestrudzony Stefan Batte. To właśnie jego aprobacie, odwadze, wyobraźni, pomysłowości i wielkiej pracy społecznej zawdzięczmy obecny kształt i funkcjonalność całego obiektu sportowo- obronnego. Kolega Stefan mówił mi: „Dariusz ! Masz rację! Trzeba myśleć przyszłościowo. Być – albo nie być! Niech się Wysocki cieszy”.

I spychacz od pani Grażyny – poszedł w ruch!

Starszy sierż. sztab. rez. Stefan Batte. syn Stefana i Marii z domu Podlasek, urodził się 10-06-1930r. w Warce, przy ul. Wójtowskiej, w domu, gdzie kiedyś mieszkał Piotr Wysocki.

W 1930r żyła tam rodzina jego matki. Szkołę podstawową ukończył w 1944r„ uczęszczając jednocześnie na tajne komplety. W 1948r„ po ukończeniu nauki w warszawskim Technikum Elektrycznym, rozpoczął pracę zawodową w FUM-ie. Służbę wojskową, jako „niepewny” syn akowca odbył w latach 1952-54 w jednostce górniczej i przez dwa lata fedrował węgiel w kopalni „Wujek” w Katowicach. Po „wojsku” pracował ponownie w FUM-ie i w Winiarni, a od 1968r. prowadził swój zakład elektro- mechaniczny przy ul. Lotników. W czerwcu 1995 r. przeszedł na emeryturę.

Pisałem o tym szerzej w numerze „Echa Warki” w 2003 r„ ale jeszcze raz, w okresie „globalnej mamony” zobowiązany jestem przypomnieć Miłym Czytelnikom, że obiekt nad Pilicą powstał dzięki społecznej pracy mieszkańców Warki i bezinteresownej pomocy miejscowych zakładów, takich jak: FUM- Pan Krzysztof Trzepią, Miejski Zakład Gospodarki Komunalnej – Pan Andrzej Sobolewski, MZPOW Winiary – Pan Mieczysław Stoczkiewicz, Urząd Miasta i Gminy- Naczelnik Pan Tadeusz Kulawik, Gminna Spółdzielnia GS SCh- Pani Stanisława Jakubowska, Spółdzielnia Rzemieślnicza – Pan Józef Szczepanik. Browar Warka – Pan Jan Chojecki, Piaseczńskie Zakłady Przemysłu Terenowego- Pan Andrzej Buczek, Bank Spółdzielczy- Pan Aleksy Kostniak, 1p1m „Warszawa”- Mińsk Mazowiecki. JW4829-Góra Kalwaria i liczny aktyw klubu, przed którymi chylę czoło i dziękuję, że mi zaufali.

Prezes Honorowy KŻR ppłk Dariusz Kossakowski Tel. 607-164-851

Wypożyczalnia STER Warka ul. Mostowa 30

komorka 601-418-860, telefon 048-667-2281
gadu-gadu 9591236 skype sterwarka
email kajaki@onet.pl, witold@batte.pl
uwaga zamów kajaki na wakacje już dziś

Poleć nas w serwisach społecznościowych

Nowe, wygodne kajaki polietylenowe

BRIO - turystyczny kajak dwuosobowy z miejscem dla dziecka
PRO TOUR 470 - kajak dwuosobowy z lukiem bagażowym i miejscem dla dziecka, długość
Kanadyjka rodzinna na wyprawy, długość 5,2m