STER Spływy Kajakowe, kajaki Mazury, Pilica

Technika pływania kajakiem – wiosłowanie

Chwyt wiosła

Wiosło trzymamy nachwytem, kciukiem po stronie pozostałych palców lub kciukiem obejmującym drzewce. Przyjmujemy zasadę, że pływamy na wiosłach skręconych o kąt 75° do 95°. Takie ustawienie piór wiosła pozwala na uniknięcie działania wiatru na pióro znajdujące się w powietrzu.

Rozstaw pomiędzy dłońmi trzymającymi wiosło powinien być taki, aby po położeniu drzewca wiosła na głowie, przedramię tworzyło z ramieniem kąt prosty. Zbyt wąski chwyt zmniejsza siłę pociągnięcia, zbyt szeroki – skraca pociągnięcie.

Pociągniecie wiosłem skręconym rozpoczynamy ręką, która trzyma wiosło na stałe (dla praworęcznych ręka prawa). Pióro (prawe) wkładamy do wody (prostopadle), zanurzając je do 4/5 tak daleko z przodu, na ile pozwala wyprostowana prawa ręka. Lewe ramię jest w tym czasie skurczone i znajduje się przy lewym barku. Rozpoczynamy prawą ręką równomiernie ciągnięcie zanurzonego pióra wiosła równolegle do burty kajaka, z siłą pozwalającą wyczuć wyraźny opór. Lewa ręka wypycha w tym czasie drzewce do przodu (dłoń prowadzimy cały czas na wysokości oczu). W momencie wyprostu ręki wypychającej, następuje wyjęcie prawego pióra z wody (prostopadle, aby uniknąć chlapania). Prawą dłoń unosimy teraz do wysokości oka, przekręcając ją równocześnie (jakby „ujmując gazu”). W tym momencie drzewce obraca się luźno w lewej dłoni i lewe pióro, które było prowadzone w powietrzu równolegle po powierzchni wody zostaje ustawione prostopadle do niej. Włożenia go do wody rozpoczyna następne pociągnięcie.

Aby wiosłowanie było skuteczne, a jednocześnie nie męczące i eleganckie, należy pamiętać, aby zachowane były:

• poprawna pozycja w kajaku
• prawidłowy chwyt wiosła
• właściwe zanurzenie pióra i czyste, bez zachlapania jego wyjęcie
• długie, równoległe do burt pociągnięcia przy równomiernej pracy ramienia ciągnącego i wypychającego

Zbyt długie pociągnięcia nie dają odpowiedniego efektu, natomiast krótkie, „szarpane” dają efekt w postaci zwiększenia szybkości, ale są męczące i mogą być stosowane tylko na krótkich dystansach.

W związku z często występującymi błędami kilka uwag o poprawnej sylwetce:

• podczas wiosłowania pracują tylko barki i ramiona, skręty tułowia i kołysanie w biodrach są zbędne, powodują tylko chybotanie kajaka i zbaczanie z kursu,
• głowę należy trzymać swobodnie obserwując trasę i krajobraz (częstym błędem, zwłaszcza u początkującego jest wodzenie wzrokiem są zanurzanym piórem wiosła).

Style wiosłowania

Omówiony wyżej sposób wiosłowania zbliżony jest do tzw. „właściwego stylu jazdy” w kajakarstwie regatowym, który charakteryzuje się lekkim pochyleniem tułowia do przodu, długimi pociągnięciami wioseł i prowadzeniem ręki wypychającej na wysokość oczu.

Tułów przy tym stylu wiosłowania nie wykazuje rotacji. Oprócz tego stylu zawodnicy stosują:

• „wysoki styl jazdy” charakteryzujący się wysoką i prostą pozycją tułowia, wysokim unoszeniem wiosła i rotacją tułowia, co powoduje nierównolegle prowadzenie wiosła względem burt,
• „styl góralski” w którym przez użycie krótszych wioseł i niskie ich prowadzenie zwiększa się częstotliwość uderzeń do ok. 120/min.

Wiosłowanie na kanadyjce

Ha kanadyjce turystycznej wiosłuje się wiosłem jednopiórowym „kopyścią kanadyjską”. Wodę zagarnia się stale z jednej strony. Drzewce kopyści ujmuje się nachwytem około 60 cm poniżej główki, drugą ręką trzymając główkę wiosła. Pióro wkładany prostopadle do wody tuż przy burcie, tak daleko z przodu na ile pozwoli zasięg wyciągniętej ręki trzymającej drzewce. Zasięg ten zwiększyć nożna poprzez wychylenie tułowia do przodu w momencie wkładania pióra do wody. Pociągnięcie wiosłem wykonujemy prowadząc je cały czas wzdłuż hurty kanadyjki, prostopadle do powierzchni wody, aż do przejścia poza linie barków. Samo wykonanie pociągnięcia musi wysterować kanadyjkę, która wskutek wiosłowania z jednej strony zbacza z kursu. W tym celu 90 doprowadzeniu wiosła do tyłu „podgarnia się” ciągnioną strugę wody pod łódź i do tyłu, obracając jednocześnie pióro równolegle do osi podłużnej kanadyjki. Wiosło przytrzymuje się przez chwilę w tej pozycji i odpychając pióro od burty kanadyjki (poprzez przyciągnięcie główki do siebie/wystosowuje się kanadyjkę na kurs. Przy płynięciu w dwie osoby, każdy wiosłuje ze swojej strony, ale wystosowuje siedzący z tyłu.