Archiwa tagu: torfowiska

NATURA 2000 wzdłuż Doliny Rzeki Pilicy

Dolina Górnej Pilicy

Powierzchnia: 11548.4 ha, Kod obszaru: PLH26_08, Gminy: Przedbórz, Masłowice, Wielgomłyny, Kluczewsko, Żytno, Włoszczowa, Krasocin, Koniecpol, Secemin, Szczekociny, Moskorzew, Słupia (Jędrzejowska). Forma ochrony w ramach sieci Natura 2000: specjalny obszar ochrony siedlisk (Dyrektywa Siedliskowa)

Continue reading “NATURA 2000 wzdłuż Doliny Rzeki Pilicy” »

Kozienicki Park Krajobrazowy w pigułce

Kozienicki Park Krajobrazowy imienia profesora Ryszarda Zaręby został utworzony w 1983 roku dla zachowania lokalnego krajobrazu przyrodniczo-geograficznego oraz znacznych obszarów naturalnych lasów Puszczy Kozienickiej z bogatą roślinnością zielną i ciekawym ukształtowaniem terenu. Położenie Parku na granicy Mazowsza i Małopolski oraz w widłach pradolin rzek Wisły i Radomki wpłynęło na dużą różnorodność form ukształtowania terenu oraz bogactwo świata roślin i zwierząt. Równinny krajobraz polodowcowy urozmaicają malownicze pradoliny rzek Radomki i Zagożdżonki oraz wzniesienia wydmowe z charakterystycznymi zabagnieniami, zwanymi w miejscowej gwarze „ługami”.

Continue reading “Kozienicki Park Krajobrazowy w pigułce” »

Biebrzański Park Narodowy

Biebrzański Park Narodowy powołano w 1993 r. aby chronić najbardziej rozległe i najlepiej zachowane w Unii Europejskiej torfowiska położone w bagiennej dolinie rzecznej. Park zajmuje powierzchnię 59 223 ha, co czyni go pierwszym pod względem wielkości parkiem narodowym w Polsce. W dolinie Biebrzy zachowała się unikalna różnorodność gatunków roślin i zwierząt oraz naturalnych ekosystemów. Odnotowano tu występowanie 280 gatunków ptaków, w tym 178 lęgowych. Stwierdzono obecność 48 gatunków ssaków oraz największa, populację łosia w kraju – około 600 sztuk. Godna odnotowania jest obecność kilku rodzin wilków, rysi, licznych bobrów i wydr. W parku występuje ponad 1000 gatunków roślin naczyniowych, m.in. lipiennik Loesela, skalnica torfowiskowa i sasanka otwarta. Mało który region w Polsce może poszczycić się tak dużą liczebnością naszego najbardziej okazałego storczyka – obuwika pospolitego.

Bagna biebrzańskie to ważne miejsce gniazdowania, żerowania i odpoczynku ptaków wodno – błotnych i drapieżnych. Bird Life International uznał te tereny za ostoję ptaków o randze światowej. Biebrzański Park Narodowy od 1995 r. znajduje się na liście siedlisk Konwencji RAMSAR tj. obszarów mokradłowych o międzynarodowym znaczeniu. Dla niektórych ptaków takich jak: wodniczka, orlik grubodzioby, dubelt i cietrzew dolina Biebrzy jest jedną z ostatnich ostoi w Europie.

Dolina Biebrzy została włączona do Europejskiej Sieci Ekologicznej Natura 2000, chroniącej najceniejsze przyrodniczo ekosystemy w Unii Europejskiej.

Na terenie Biebrzańskiego Parku Narodowego przygotowano 15 ścieżek edukacyjnych, wybudowano kilkanaście wieź i pomostów widokowych. Na ścieżkach w Osowcu Twierdzy, w pobliżu leśniczówki Grzędy i na Bagnie Ławki położono drewniane kładki ułatwiające przejście po grząskim terenie. Wytyczono 14 szlaków pieszych. Najbardziej atrakcyjne położone są w okolicach wsi Gugny, uroczyska Barwik oraz leśniczówki Grzędy. Wokół parku można podróżować rowerem po oznakowanych szlakach. Od północy przebiega międzynarodowy szlak rowerowy Euro Velo R11, natomiast od południa wyznaczony jest Podlaski Szlak Bociani.

Rzeki Biebrza, Jegrznia, Ełk, Brzozówka i Wissa oraz kanały Woźnawiejski i Augustowski dostępne są dla kajakarzy. Szlak wodny Biebrzy liczy ok. 145 km i można go pokonać w ciągu 7 dni, zatrzymując się na polach namiotowych administrowanych przez park lub osoby prywatne.

W Centrum Edukacji i Zarządzania Biebrzańskiego Parku Narodowego w Osowcu Twierdzy funkcjonuje punkt informacji turystycznej oraz można obejrzeć wystawy czasowe lub filmy przyrodnicze. W pobliżu znajdują się trzy ścieżki edukacyjne, pole namiotowe „Bóbr” wraz z wypożyczalnią kajaków oraz Muzeum Twierdzy Osowiec prowadzone przez Osowieckie Towarzystwo Fortyfikacyjne.

Wokół Parku powstało kilka pensjonatów i hoteli oraz ponad 100 kwater agroturystycznych. W wielu z tych obiektów sprzedawane są karty wstępu do parku, mapy i wydawnictwa.

Zasady zwiedzania Biebrzańskiego Parku Narodowego

  • W Parku ochronie podlega cała przyroda i krajobraz.
  • Ruch turystyczny może odbywać się wyłącznie po wyznaczonych szlakach lub ścieżkach przyrodniczych na podstawie karty wstępu, w okresie całego roku od świtu do zmierzchu.
  • Oddzielne karty wstępu obowiązują na szlaki obwodu ochronnego Grzędy oraz na spływy kajakowe i tratwami.
  • Grupy liczące powyżej 7 osób obowiązane są zwiedzać Park na szlakach pieszych pod opieką licencjonowanego przewodnika po BPN lub Znawcy Biebrzy.
  • Na spływ Biebrzą z Osowca do ujścia Wissy od 1 stycznia do 23 czerwca wymagana jest zgoda Dyrektora Parku.
  • Biwakowanie i rozpalanie ognisk dozwolone jest wyłącznie w miejscach do tego przeznaczonych.
  • Na amatorski połów ryb wymagana jest licencja wydana przez Biebrzański Park Narodowy.
  • Obowiązuje zakaz wprowadzania psów na szlaki turystyczne obwodów ochronnych Grzędy i Tajno oraz kompleksów leśnych Trzyrzeczki i Sośnia.

Sulejowski Park Krajobrazowy nad Pilicą

Sulejowski Park Krajobrazowy nad Pilicą o pow. 16 707 ha (otuliny 39 569 ha) został utworzony w 1994 r. z siedzibą zarządu w Moszczenicy. Położony jest na Równinie Piotrkowskiej oraz Wzgórzach Radomszczańskich i Opoczyńskich, a jego oś hydrograficzną tworzy Pilica wraz z J. Sulejowskim. Teren parku wznosi się w kierunku pd. i osiąga w Bąkowej Górze 282 m n.p.m. Spod pokrywy czwartorzędowej miejscami odsłaniają się (Bąkowa Góra, Czantoria) utwory mezozoiczne i kredowe: łupki, iły, piaskowce, margle oraz piaski kwarcowe (zawierają ponad 90% czystego kwarcu, eksploatowane pod Smardzewicami dla hut szkła). Obok leżą Groty Nagórzyckie, wyjątkowa pozostałość po wgłębnej eksploatacji miękkiego piaskowca.

Lasy Puszczy Pilickiej zajmują 69% pow. parku; dominują bory sosnowe, suche i świeże oraz bory mieszane, gł. sosnowo-dębowe, ponadto spotyka się lasy łęgowe, olsy, grądy (gł. debowo-grabowo-lipowe) i b. rzadkie dąbrowy; znaczną pow. (14%) stanowią wody. Resztę terenu zajmują grunty orne, łąki (często podmokłe), torfowiska, murawy piaskowe i nawapienne. W bogatej florze występuje szereg gat. chronionych, jak: wawrzynek wilczełyko, zimoziół północny, bluszcz, lilia złotogłów, storczyki, naparstnica zwyczajna, orlik pospolity, pełnik europejski, grzybienie białe, grążel żółty, widłaki. W awifaunie m.in.: bąk, gągoł, gęś gęgawa, kaczki, kureczka nakrapiana (kropiatka), sieweczka obrożna. rybi-twa biatoczelna, bocian czarny, myszołów, krogulec, błotniak stawowy, cietrzew. Z ssaków – bóbr (introdukowany w 1985 r.), łoś (przechodni), wydra, łasica i jenot.

Obszary o wybitnych walorach przyrodniczych objęto ochroną w 11 rezerwatach przyrody (Błogie, Czarny Ług, Gaik, Jaksonek, Jawora, Las Jabłoniowy, Lubiaszów, Meszcze, Twarda, Wielopole i Niebieskie Źródła) o łącznej powierzchni 624 ha oraz w postaci użytków ekologicznych. Większość to rezerwaty leśne, ale np. Niebieskie Źródła są najcenniejszym w środkowej Polsce rezerwatem krajobrazowo-wodnym. Koło Smardzewic znajduje się od 1934 r. Ośrodek Hodowli Żubrów o pow. 56 ha. Przebywa w nim stado około 20 żubrów z linii białowieskiej.

Najcenniejsze obiekty o znaczeniu Nstoryczno-kulturowym reprezentuje w pierwszej kolejności położony w Sulejowie – Podklasztorzu zespół opactwa cystersów (XIII—XVI w.), ponadto w Smardzewicach kościół i klasztor z XVIII w., w Skotnikach drewniany kościół. także z XVIII w. oraz dwór (XVI-XVII w.), w Bąkowej Górze kościół z XV w. i dworek z XVIII w. oraz ruiny zamku w Majkowicach z XVI w. Z zabytków techniki zachowały się w Sulejowie kamieniołomy wapienia i dawne piece wapienne Jan” i „Wiktor’ oraz młyny wodne. We wsiach możemy podziwiać charakterystyczne budownictwo drewnianych domów z dekoracyjnymi gankami (Stobnica, Błogie), a przy drogach kapliczki. Najstarsze parki dworskie powstały jako przyzamkowe w Majkowicach i Bąkowej Górze już w XIV w., pozostałe w XVIII i XIX w. (np. w Goleszach, Zaiczkowie, Łęcznie, Dębowej Górze i Szarbsku).