Archiwa tagu: worki nieprzemakalne

Technika pływania kajakiem – przygotowanie do wypłynięcia

1. Pakowanie kajaka i kanadyjki

Kajak znosi się i stawia na wodzie w zasadzie przez 2 osoby. Niesie się kajak za dziób i rufę a na wodzie ustawia się najpierw rufę, następnie dziób. Zasadą jest, że znosimy kajak bez bagażu i ustawiamy na wodzie na tyle głębokiej, aby nie opierał się on o dno. Kajak ustawia się na rzekach równolegle do brzegu, dziobem pod prąd. Dopiero na wodzie przystąpić można do pakowania bagaży.

Sprzęt biwakowy i wyposażenie osobiste umieszczone w wodoszczelnych workach rozmieszczamy w kajaku tak, aby dziób i rufa były mniej więcej równomiernie obciążone. Pakując kajak zwrócić należy uwagę, aby wszystkie części bagażu zabezpieczone były przed wypadnięciem w razie wywrotki. Wygodnie jest umieścić w rufie namiot i materac, w dziobie wyposażenie osobiste, a pod burtami np. zajmujące dużo miejsca śpiwory.

Gdy kajak ma mało miejsca na bagaż, należy część wyposażenia umieszczać osobno, w małych wodoszczelnych workach /najlepiej w postaci długich i wąskich pakunków/ i upychać również daleko w dziobie i w rufie. Niedopuszczalne jest wożenie luzem w kokpicie bagażu nie umocowanego lub wystającego ponad falochron, bowiem takie zapakowanie zmniejsza stateczność kajaka, przeszkadza w zachowaniu prawidłowej pozycji w kajaku i może uniemożliwić pokonywanie niektórych przeszkód.

Pakowanie kanadyjki turystycznej bezpokładowej jest łatwiejsze ze względu na dużą ilość miejsca w kanadyjce. Można tu sobie pozwolić na zrobienie 2 – 3 większych pakunków i umieszczenie ich w workach nieprzemakalnych, po czym należy bagaże te przytroczyć do kadłuba kanadyjki tak, aby nie mogły się przesuwać ani wypaść przy wywrotce.

2. Wsiadanie i odbijanie

Bez względu na rodzaj brzegu, z którego wsiadamy do kajaka obowiązują zawsze pewne zasady:

  • wsiadanie do kajaka stojącego równolegle do brzegu (na rzece) dziobem pod prąd
  • do kajaka dwuosobowego pierwszy wsiada siedzący z przodu (załoga), drugi sternik.

Wsiadając kładziemy wiosło w poprzek kajaka na kokpicie. Opieramy się oburącz na falochronie /przytrzymując leżące wiosło/. Stopę nogi bliżej kajaka /po opłukaniu/ stawiamy na dnie kajaka /w jego osi podłużnej/. Po przeniesieniu ciężaru ciała na tę stopę i ręce, opukujemy drugą nogę i stawiając ją do kajaka spokojnie siadamy.

Przy wsiadaniu z wysokiego pomostu lub brzegu, gdy nie da się uchwycić oburącz kokpitu, należy przytrzymać kajak za falochron jedną ręką, drugą trzymając się pomostu lub brzegu. Oczywiście zawsze wsiadamy na wodzie na tyle głębokiej, aby po zajęciu miejsca w kajaku nie osiadł on na dnie.

Przy wysiadaniu kolejność czynności jest odwrotna. Odbijany i dobijamy do brzegu zawsze pod prąd równolegle do brzegu, tak aby nie trzeć kilem o dno.

Przy dobijaniu do brzegu (szczególnie na wodach górskich) ważne jest wybranie odpowiedniego miejsca na lądowanie. Nie należy dobijać tam gdzie nurt dochodzi do brzegu np. na zewnętrznej stronie zakola. Korzystne będzie przybijanie w miejscu, gdzie woda jest spokojna lub nawet występuje cofka np. w małych zatokach, za tamką itp.

W kanadyjce obowiązują identyczne zasady wsiadania i wysiadania, odbijania od brzegu i lądowania. Jedną zasadniczą równicę stanowi pozycja jaką zajmujemy w kanadyjce. Będzie to albo siad na ławeczce, albo klęczenie na obu kolanach z podparciem się o ławkę.

W kanadyjkach turystycznych nie stosuje się „klasycznego” klęku na jednym kolanie (jak w kanadyjkach regatowych), ani też bardzo niskiego klęku z przysiadem na siodełku, jak w kanadyjkach slalomowych (w których chodzi o uzyskanie jak najniżej położonego środka ciężkości).

3. Siad w kajaku

Siad w kajaku turystycznym powinien być pewny, dający „wyczucie kajaka”. Powinien umożliwić długie przebywanie w kajaku bez specjalnego zmęczenia i co najważniejsze, powinien umożliwić prawidłowe wiosłowanie. W związku z tym siadamy w kajaku:

  • nie za wysoko (siad wysoki zmniejsza stateczność i zmusza do „stromego wiosłowania”)
  • nie za nisko (ze względu na konieczność wysokiego unoszenia ramion przy niskim siadzie)

I kajakach wszystkich typów należy siadać albo bezpośrednio na siedzeniu, albo też na poduszce kapokowej położonej na tym siedzeniu. Niedopuszczalne jest ze względu na bezpieczeństwo i prawidłowe wiosłowanie siadanie na pokładzie.

  • tułów utrzymujemy prosty lub lekko odchylony do tyłu i wsparty o oparcie

Najczęściej spotykane błędy to zbytnie wychylenie do tyłu, „wyłożenie się” na oparciu, co uniemożliwia poprawne wiosłowanie, albo też zbytnie wychylenie tułowia do przodu, co stosuje się jako jeden ze stylów w kajakarstwie regatowym, ale przy pływaniu turystycznym jest męczące.

  • nogi ugina się w kolanach i opiera bądź o orczyk, bądź żebra kajaka, bądź specjalną podpórkę (w jedynkach plastikowych)

Taka pozycja zapobiega drętwieniu nóg i umożliwia lepsze przenoszenie napędu na kajak. Jeszcze większą pewność i „zrośnięcie się” z kajakiem daje oparcie kolan o burtnice lub spód pokładu w „jedynkach”.


Piotr Chrupczalski

Dekalog kajakarza i uwagi praktyczne o bezpieczeństwie.

Dekalog kajakarza i uwagi praktyczne

  • wsiadaj i wysiadaj z kajaka ustawionego dziobem w górę rzeki.
  • przybijaj do brzegu zawsze pod prąd.
  • po wywrotce na głębokiej wodzie holuj kajak do brzegu nie odwracając go.
  • nigdy nie wypuszczaj wiosła z ręki (zwłaszcza po wywrotce).
  • rzeczy wożone w kajaku zabezpiecz przed zamoczeniem (włóż w nieprzemakalny worek) i zgubieniem w wodzie (przywiąż do kajaka).
  • płynąc po rzece stale kontroluj powierzchnię wody przed dziobem kajaka, zwracając bacznie uwagę na wszelkie zmarszczki, fale i wiry. są to z reguły sygnały o różnych podwodnych przeszkodach, które musisz ominąć.
  • pilnie obserwuj tendencje zmian pogody.
  • nigdy nie pij alkoholu w trakcie płynięcia!
  • zwracaj uwagę na innych i pomagaj im w razie potrzeby.
  • mierz zamiary według sił, nigdy odwrotnie. nie szarżuj!

Kilka uwag praktycznych

Pływanie w kamizelce asekuracyjnej zwiększa bezpieczeństwo osób niepewnie czujących się na wodzie; w przypadku dzieci nałożenie kamizelki jest obowiązkowe! Biwakowanie w terenach leśnych dozwolone jest tylko na wyznaczonych polach namiotowych, a rozpalanie ognisk jedynie w miejscach do tego przeznaczonych. Śmieci nie zakopujemy, lecz pakujemy w foliową torbę i po zakończeniu spływu zostawiamy w miejscu do tego wyznaczonym. Trzeba posiadać szczelnie zapakowaną apteczkę z podstawowymi środkami opatrunkowymi i przeciwbólowymi, a także kremy przeciw ukąszeniom owadów i zbytniej opaleniźnie. Komórki i cyfrowe aparaty fotograficzne zabieramy tylko w sprawdzonych opakowaniach wodoszczelnych. Okulary powinny być chronione przy pomocy gumki. Worki nieprzemakalne są absolutnie konieczne; sporadycznym kajakarzom wystarczą te z grubej folii na śmieci. Linka o przekroju co najmniej 6 mm wystarczy nam jako cumka. Mokre ciuchy też fajnie na tym wiszą. Pęcherze powstają tylko na dłoniach suchych i rozgrzanych, dlatego należy je często zanurzać w wodzie, zanim skóra dostatecznie nie zgrubieje (kto bowiem dzisiaj pracuje łopatą?).