Posts Tagged ‘zawody’

35 lat Klubu Oficerów Rezerwy w Warce im. Piotra Wysockiego cz. VII

Pierwsza niedziela każdego października kojarzy się nam- rezerwistom- z grupowym wyjazdem do Kocka na uroczystości rocznicowe walk Samodzielnej Grupy Operacyjnej „ Polesie” gen. dyw. Franciszka Kleeberga-z Niemcami w 1939 r. (02- 05.X). Zapraszani byliśmy przez zaprzyjaźniony, współpracujący z nami KOR- LOK- Lubartów, któremu prezesował nieodżałowany kolega- mjr rez., lekarz stomatolog Henryk Czechowski (zmarł nagle w styczniu 2000 r.). Bywaliśmy u siebie wielokrotnie, wymieniając doświadczenia, pogłębiając wiedzę z historii Polski i nawiązywaliśmy wspólnie nowe przyjaźnie. Kwaterując w ośrodku wypoczynkowym w Firleju, zwiedzaliśmy pola bitewne w okolicy Kocka i Woli Gutowskiej, Pałac Jabłonowskich w Kocku, Zamoyskich w Kozłówce itp. Do znaczniejszych spotkań trzeba zaliczyć Ogólnopolski Zlot Aktywu KOR – LOK w dniach 30. IX- 02. X. 1994 r., zorganizowany przez Lubartów w Kocku. Przybyło wtedy 108 delegatów z Białegostoku, Jasła, Krakowa, Lubartowa, Lublina, Nałęczowa, Skołyszyna i Warki (11 osób).

W 1996 r. kol. Czechowski był komendantem naszej kolejnej podróży historycznej do Włoch, z której później wydał ilustrowany pamiętnik. Należał do „Towarzystwa Przyjaciół Pokucia” z siedzibą we Wrocławiu (ojciec Jego był do 1939 r. dyrektorem gimnazjum w Kołomyi), dzięki czemu rezerwiści z KOR- Warka uczestniczyli w pielgrzymce na Odpust Matki Boskiej Kołomyjskiej (ostatnia niedziela sierpnia), a właściwie dziesięciodniowej podróży historycznej, zwiedzając prastare ziemie polskie, począwszy od zamków- do zapomnianych zbiorowych mogił pomordowanych przez Ukraińców Polaków. Po śmierci kol. Czechowskiego KOR- LOK-Lubartów prowadził por. rez. mgr inż. Jan Żaczek, ale kontakty urwały się.

Mając w programie działania LOK współpracę z innymi klubami, w latach 70- tych pierwszym był KOR- Mogielnica, prowadzony przez kol. mjr-a rez. mgr-a Tadeusza Szczepańskiego. Byliśmy u nich na uroczystości jubileuszu dziesięciolecia delegacji, której przewodniczył kol. Stefan Batte. Nawiązaliśmy kontakty z KOR- Białobrzegi, któremu prezesował kol. kpt. rez. mgr Siedź. Współpracowaliśmy z KOR- Huta Warszawa i razem wyjeżdżaliśmy do prac społecznych przy odnawianiu starówki w Zamościu. Tę akcję prof. Wiktora Zina pilotowali kol. Stefan Batte i kol. Jan Bienias. Mieliśmy przyjemne kontakty z KOR przy Nowej Hucie, dzięki tamtejszemu działaczowi LOK- kol. Józefowi Plasze (mojemu sąsiadowi z Lubelszczyzny). Uczestniczyliśmy w zawodach sportowo- obronnych na ich strzelnicach i u nas, a oficerem łącznikowym był kol. kpt. rez. mgr Stanisław Kowalski.

Cenimy sobie stary kontakt z KOR- LOK przy Uniwersytecie Przyrodniczym (dawniej Akademia Rolnicza) w Lublinie, gdzie od lat prezesuje prof. dr hab. Józef Kołodziej. Jesteśmy zawsze zapraszani na Ich okolicznościowe uroczystości. W 2000 r. zorganizowali wieloetapowe Drużynowe Zawody Strzeleckie dla rezerwistów i oficerów służby czynnej W.P., obejmujące wschodnią część Polski. Następnego roku my wspólnie powtórzyliśmy podobne zawody (jak zwykle- zwyciężając, dzięki niestrudzonemu instruktorowi strzelectwa kol. mjr. rez. inż. Andrzejowi Węgielkowi).

Mieliśmy wspólne spotkania integracyjne z organizacją zakładową LOK- Radoskór, którzy przyjeżdżali do Warki całymi autokarami, podziwiali naszą pracę i miasto. Opiekowali się nimi nasi kochani koledzy: śp. Stanisław Rutkowski i śp. Andrzej Buczek. W latach 80- tych kol. kpt. rez. mgr inż. Witold Batte, Kierownik Sekcji Wodnej, nawiązał kontakt z LOK- „Energoprem” w Radomiu, którym kierowali bracia Kaczorowscy i szczególnie kol. Wacław wyprowadził nasz „KOREK” na szerokie wody- Polski i Europy, co później wpłynęło na serię sukcesów naszych kajakarzy. Wspólnie z „Energopremem” organizowaliśmy rokrocznie spływy Pilicą dla dzieci niepełnosprawnych.

Inspirowany przez nas LOK- Skaryszew wybudował własną strzelnicę, na której często w latach 90- tych organizowaliśmy różne wojewódzkie zawody. Dzięki nim poznaliśmy zapach przedwojennego jarmarku.

Do przyjaznych kontaktów należy wieloletnia współpraca z KOR- LOK- Jasło (dawniej przy Z.T.S. „Gamrat”). Prezesem był wspaniały kolega mjr rez. mgr Władysław Kuźma, obecnie Prezes Związku Sybiraków tamtego rejonu, a KOR (KŻR)- LOK- Jasło prowadzi kol. por. rez. dr Bronisław Brach. Odwiedzamy się wspólnie. Bywamy u Nich całymi grupami, nawet po kilka dni, kwaterując w ośrodku wypoczynkowym w Faluszu. Dzięki Ich gościnności i serdeczności poznaliśmy dużo pamiątek po powstaniach narodowych, walkach Legionów w I wojnie światowej, Przełęcz Dukielską, dom rodzinny „Hubala”, Zakłady Tworzyw Sztucznych „Gamrat” itd.

Już w kilka lat po powstaniu w Warce Klubu Oficerów Rezerwy, rozniosło się echem o naszej patriotycznej i wszechstronnej działalności, co skłoniło Prezesa KOR-LOK- Nałęczów ppłk-a rez. mgr-a Leona Ginalskiego, wspaniałego człowieka, do zaproszenia nas do Nałęczowa. Pierwszy wyjazd grupowy autokarem z FUM- Warka zorganizowała sekcja „ Rodzina w Klubie”. Oficjalne spotkanie odbyło się w Sanatorium dla Rolników, gdzie gościnny dyrektor- kol. por. rez. mgr inż. Stanisław Gil podejmował nas obiadami. Zwiedzanie uzdrowiska z jego pamiątkami, nekropolią i muzeami: Bolesława Prusa i Stefana Żeromskiego, Spółdzielczości, zajęło cały dzień. To był szczęśliwy początek naszych kontaktów, które trwają nadal. Dzięki miłej atmosferze, charakterowi spotkań organizowanych przeważnie w Pałacu Małachowskich, mamy możliwość osobistego poznania wielu generałów, senatorów, posłów, ludzi kultury i sztuki oraz innych osób zasłużonych dla Polski. Nałęczowianie też dobrze czują się w Warce, odwiedzają Muzeum Pułaskiego, pamiętają o Powstańcach. Przyczółku Warecko- Magnuszewskim, korzystają ze strzelnicy. Mamy też przyjemność spotykać się razem na licznych imprezach LOK w kraju.

Wspólnie z zaprzyjaźnionymi klubami tworzymy zbiorową tożsamość!

Prezes Honorowy KŻR ppłk Dariusz Kossakowski Tel. 607-164-851

35 lat Klubu Oficerów Rezerwy w Warce im. Piotra Wysockiego cz. V

Klub Oficerów Rezerwy to nie związek ani organizacja, lecz, jak sama nazwa wskazuje, stowarzyszenie o cechach patriotycznych, towarzyskich i sportowych, szczególnie obronnych, podtrzymujących kondycję wojskową; stowarzyszenie rezerwistów W.P. podlegające administracyjnie Zarządowi Głównemu- LOK w Warszawie, służbowo- Komendzie Garnizonu Grójec, a dyspozycyjnie- WKU w Grójcu. Początkowo klub stowarzyszał samych oficerów, później także podoficerów, a obecnie też szeregowych rezerwy. Dlatego nazwa KOR od 2004 r. zmieniła się na KŻR (Klub Żołnierzy Rezerwy). Starą nazwę KOR zachował jedynie współpracujący z nami klub w Nałęczowie i przy Uniwersytecie Przyrodniczym (dawniej Akademia Rolnicza) w Lublinie.

Oprócz członków rzeczywistych, mamy też Członków Honorowych, osoby szczególnie zasłużone dla naszej społecznej działalności. Są to: płk Stefan Strzelbicki (założyciel KOR- LOK- WARKA), śp. płk dypl. Henryk Bąk (w 1974 r. d-ca JW-2849), ppłk rez. Leon Ginalski (Prezes KOR- Jasło), p. Tadeusz Kulawik (Naczelnik MiG- Warka) i jedna kobieta- p. Stanisława Jakubowska (działaczka społeczna z Warki, żona naszego kolegi- śp. sierż. rez. Henryka Jakubowskiego).W rzeczywistości kobiet przynależnych do klubu jest wiele, bo przez działalność sekcji „ Rodzina w Klubie”, odpowiednika w JW. „Organizacji Rodzin Wojskowych”, razem z rezerwistą uczestniczą w życiu klubu całe rodziny. Sekcja ta organizuje różne imprezy okolicznościowe, towarzyskie, integracyjne, jak: „Święto Kobiet”, spotkania wielkanocne, „Dzień Dziecka”, Święto W.P., Polski Wrzesień, Noc Listopadowa, spotkania wigilijne, bal sylwestrowy, choinkę dla dzieci itp. Sekcja organizuje też ciekawe wycieczki historyczno- krajoznawcze do Miejsc Pamięci Narodowej w Polsce, a było ich już ponad pięćdziesiąt. Wyjeżdżano również za granicę, po kilka razy do Austrii, Bułgarii, Czech, Niemiec, Rosji, San- Marino, Słowacji, Rumunii, Watykanu, Włoch, na Białoruś, Litwę, Ukrainę i Węgry. Pamiętamy w latach siedemdziesiątych pierwszą jednodniową wycieczkę autokarową do KOR w Nałęczowie, a także, przez współpracę sekcji z ORW przy naszej Jednostce Patronackiej w Górze Kalwarii, pierwszy wspólny wyjazd do Zamościa, w ramach akcji społecznej, zainicjowanej przez prof. Wiktora Zina: „Zamość- wczoraj- dziś- i jutro”. Pracowaliśmy tam razem z żołnierzami JW -2849 i rezerwistami z KOR- ,. Huta Warszawa” przy odnawianiu Starego Miasta. Podobne wyjazdy organizowane były później w związku z pracami porządkowymi w parku Jana Kochanowskiego w Czarnolasie.

Panie chętnie pracowały w Sekcji Gospodarczej- w bloku kuchennym. Pomagały również w pracach Zarządu. Np. p. Elżbieta Buczek (żona kolegi- śp. st. sierż. sztab. rez. Andrzeja Buczka) przez wiele lat poświęcała dziesiątki godzin na maszynowe przepisywanie setek pism. Pani Teresa Wiśniewska (żona kolegi śp. st. sierż. sztab. rez. Mieczysława Wiśniewskiego) uświetniała swoimi pysznymi ciastami wszelkie oficjalne spotkania w pawilonie KOR. Pani Janina Dąbrowska (żona kolegi st. sierż. sztab. rez. Adama Dąbrowskiego) niestrudzenie gromadziła różne książki do biblioteki KOR- Warka, pozyskując je ze składnic w Warszawie. Wszystko bezpłatnie. Otrzymane od pani Dąbrowskiej książki segregowaliśmy w klubie. Dzieła o tematyce wojskowej i historycznej pozostawialiśmy sobie- do naszego zbioru lub dla Sekcji Młodzieżowej- na nagrody. Obcojęzyczne przekazywaliśmy podchorążym do Szkoły Orląt w Dęblinie, a pozostałe z wielką przyjemnością zawoziliśmy do Akademii Rolniczej w Lublinie, skąd wraz z innymi książkami wędrowały transportem do szkól polskich na Litwie. Bezinteresowny wkład w działalność klubu miała również życzliwa p. Janina Rogozińska (żona naszego kol. śp. sierż. rez. Hieronima Rogozińskiego z Dębnowoli), która nieodpłatnie wspomagała nas pięknymi wieńcami i wiązankami kwiatów na różne uroczystości.

Panie chętnie brały udział w wielu zawodach strzeleckich z broni sportowej i bojowej, na strzelnicy w Warce i na wyjazdach. Sekcja Strzelecka mogła poszczycić się dwoma dobrymi pięcioosobowymi drużynami kobiecymi, którym przewodziła pani Stanisława Jakubowska, wieloletnia działaczka LOK, pamiętająca jeszcze strzelnice w Rogalce i zawody organizowane przez naszego kolegę śp. kpt. rez. Aleksandra Gajewkiego. Z racji pełnionych funkcji p. Jakubowska doceniała nasze prace społeczne dla Warki. Od pierwszych lat istnienia KOR wspomagała materialnie i była częstym gościem w klubie. Dzięki niej nawiązaliśmy kontakt z kosmonautą gen. pil. Hermaszewskim. Byliśmy dumni, że Polska Żegluga Morska w Szczecinie, dysponująca 195 pełnomorskimi statkami pływającymi pod Polską Banderą, zgadza się na Matkę Chrzestną m/s „Warka”- naszego Członka Honorowego, p. Stanisławę Jakubowską, która na podniesienie flagi w Szczecinie dn. 18.06.1980 r. zaprosiła 20- osobową delegację, składającą się m.in. z czternastu naszych członków ( delegacja ta utworzyła później „ Radę Patronacką” statku). Dzięki niej marynarze polscy mają w Warce symboliczny pomnik- „Kotwicę”.

W tamtych latach przodowaliśmy w stoczniach i transporcie morskim, nie tylko na Bałtyku!

Pani Stanisława Jakubowska z d. Teratycka, córka Bronisława i Karoliny z d. Hasz, ur. 08.07.1933 r. w Lubomlu na Wołyniu. Dzięki akcji „Barbarossa” uniknęła zsyłki na Sybir. W 1943 r. przesiedlona z rodziną do Fajsławic na Lubelszczyźnie. Od 1946 r. mieszka w Warce, gdzie w 1947 r. kończy szkołę podstawową. Od stycznia 1952 r. pracuje w FUM-ie na różnych stanowiskach. W 1969 r. zdaje maturę. Od marca 1978 r. jest prezesem G.S. „Samopomoc Chłopska” w Warce. W 1990 r. przechodzi na emeryturę. Zasłużona działaczka społeczna. Od 1954 r. do 1984 r. radna- miejska, powiatowa i wojewódzka w Radomiu. Od maja 1980 r. – Matka Chrzestna m/s „Warka”. Posiada wiele odznaczeń, m.in. zł. Krzyż Zasługi, Krzyż Kawalerski OOP. medale „Za zasługi dla LOK”, złotą odznakę .. Zasłużony Pracownik Morza”, odznaczenia resortowe i regionalne.

W pracę w sekcji „Rodzina w Klubie” zaangażowani byli koledzy: śp. Stanisław Rutkowski (Antoś), śp. Andrzej Buczek, Jerzy Domański, Andrzej Jasiński, Wiesław Węgrzyn, Adam Dąbrowski i. in. Sekcja od początku działała pod fachowym okiem p. Ireny Stoczkiewicz (żony kol. kpt. rez. Mieczysława Stoczkiewicza), która włożyła dużo pracy społecznej i serca w zorganizowanie każdej imprezy, żeby było przyjemnie, kulturalnie, elegancko i wesoło. Skupiała wokół siebie wiele żon rezerwistów do pracy w klubie. Widzę Ją- uśmiechniętą, delikatną, z kwiatami w ręku, jak wita w Pawilonie naszych gości, pełniąc rolę „Gospodyni Domu”. Elegancka, z dużym wyczuciem taktu wobec „ różnych” przybyłych. Obecność p. Ireny dodawała splendoru naszym spotkaniom towarzyskim.

Śp. Irena Stoczkiewicz z d. Prędka, córka Feliksa i Janiny z d. Dryja, ur. 05. 06. 1946 r. w Osowce, woj. pilskie. W 1964 r. zdaje maturę w Busku- Zdroju. W lutym 1968 r. kończy Państwową Szkołę Medyczną Położnych w Krakowie i przez dwa lata pracuje w Szpitalu Powiatowym w Myślenicach, następnie od marca 1970 r. przez siedem lat w Szpitalu Powiatowym w Pińczowie. W 1977 r. przez kilka miesięcy pracuje w M.Z.P.O.- W. w Radomiu. Od 21.09.1977 r. do 10.01. 1981 r. jest kierowniczką Żłobka Miejskiego w Warce. Była radną- Rady Narodowej Miasta i Gminy Warka. Za działalność społeczną odznaczona: br. „Krzyżem Zasługi”, medalami „Za zasługi dla LOK”, odznaką „ Zasłużona dla woj. radomskiego”, resortowymi, regionalnymi. Zmarła 19.06.2006 r. Pochowana jest na starym cmentarzu parafialnym w Warce.

Niezbadane są wyroki boskie- nie powinna jednak jeszcze odchodzić. Tu, w Warce była kochana, potrzebna rodzinie i nam.

Prezes Honorowy KŻR ppłk Dariusz Kossakowski Tel. 607-164-851

35 lat Klubu Oficerów Rezerwy w Warce im. Piotra Wysockiego cz. IV

Może to nie przypadek, że w kwietniu 1943r. poprzez podanie wiadomości w „Kurierze Warszawskim” o odkryciu w Katyniu grobów polskich oficerów, kwiecień wybrano na „ Miesiąc Pamięci Narodowej”. Rezerwiści z KOR-LOK-Warka razem z rodzinami, podopieczną młodzieżą i kol. st. sierż. sztab, rez.- harcmistrzem Jerzym Kołodziejskim, który był idealnym kierownikiem „Sekcji młodzieżowej”, organizowali co roku w kwietniu różne spotkania i imprezy patriotyczne, szczególnie z myślą o młodym pokoleniu. Kol. Kołodziejski kochał młodzież, rozumiał ją, po prostu bawił się z młodymi ludźmi, przez co skupiał wokół siebie nie tylko harcerzy, ale i dzieci rezerwistów i ich opiekunów. Pełni inwencji jeździli do: Palmir, na Majdanek, do Mniszewa, Studzianek, Dąbrowy k. Ciepielowa. Na 30 kwietnia byli kilka razy w Anielinie, przy kurhanie „Hubala”. W Dębnowoli odwiedzali żyjącego wtedy jeszcze „Hubalczyka”- śp. p. Gałeckiego, na Winiarach- legionistę śp. P. Korczaka. Rezerwiści pamiętali zawsze o mogiłach powstańców i żołnierzy WP. Z tej okazji organizowano wiele zawodów strzeleckich. Młodzież szkół wareckich całymi klasami odwiedzała „Izbę Pamięci Narodowej” w Zespole Szkól Zawodowych przy ul. Obwodowej, utworzonej przez śmiałego patriotę, dyrektora tej placówki śp. por. rez. mgr inż. Tadeusza Sobczyka, który dołożył wielu starań w zgromadzenie różnych pamiątkowych eksponatów dotyczących czasów zmagania się Narodu Polskiego z okupantem niemieckim. Ja osobiście też przekazałem do „Izby”: hełm z powstania warszawskiego, granat, naszywkę z ubrania jeńca obozu koncentracyjnego ( żółty trójkąt z granatową literą „P”), cztery płyty gramofonowe- z hymnem polskim i pieśniami patriotycznymi, wydane w 1943r. przez ZPP i kilka dokumentów z okupacji. Wprawdzie „Izba” była poświęcona patronowi ZSzZ-1 p.l.m OPK „Warszawa”, ale kol. Sobczyk gromadził tam różne pamiątki z lat wojny. Eksponaty były opisane i stanowiły ciekawą i przyjemną lekcję historii- historii, o której powinniśmy stale pamiętać, bo potrafi się powtarzać, mimo że teraz ekonomia zastępuje armaty. Jak o tym wspominam z perspektywy lat, nie rozumiem orientacji niektórych kolegów z klubu. Co się z nimi stało? Czyżby „bohaterowie byli zmęczeni”? Kol. Sobczyk był zapewne aktywnym członkiem KOR. Cieszył się z budowy obiektu sportowo-obronnego. Z łopatą w ręku pomagał mi sadzić wzdłuż watów ochronnych topole nadwiślańskie. W 1979r. otrzymałem od MZPOW ze dwadzieścia drzewek, które po dwóch miesiącach wycięli w pień wandale z Ostrówka. W następnym roku ponownie obaj posadziliśmy osiemdziesiąt sztuk. Też je wycięto. Ubolewaliśmy nad tym bardzo, bo zostało tylko jedno. Dzięki koledze Sobczykowi mieliśmy stały kontakt z lotnikami w Mińsku Mazowieckim i bardzo dobre układy z Dowództwem na zasadzie współpracy „Organizacji Rodzin Wojskowych” z naszą sekcją „Rodzina w Klubie”. Organizowano różne spotkania, imprezy i zawody sportowo- obronne w Warce i Mińsku Mazowieckim. W 1980 r. dwudziestu pięciu żołnierzy z 1p.1.n. „Warszawa”, pod kierownictwem kol. Andrzeja Sobolewskiego wybudowało żelbetonowy kulochwyt zabezpieczający 100-metrową strzelnicę bojową. Kwaterowali w Szkole Podstawowej Nr 1, a stołowali się gościnnie w „Ratuszowej”.

Kol. por. rez. mgr inż. Tadeusz Sobczyk, 02.01. 1959r. przyjeżdża do Warki i zatrudnia się w FUM-ie. Jednocześnie kończy 28. 02. 1959 r. Politechnikę Warszawską, Wydział Technologii Budowy Maszyn. Wykłada też w ZSzZ w Warce. Od 1969r. jest dyrektorem tych szkół. Przyczynia się wielce do szybkiej budowy (17 miesięcy) nowego budynku szkolnego, który otrzymał na Patrona- 1 p.l.m. OPK „Warszawa”. Po studium wojskowym i ćwiczeniach poligonowych w stopniu ppor. rez. wstępuje 25.09.1973r. do KOR-LOK-Warka. Jest znany z patriotyzmu, prac społecznych i umiejętności utrzymywania dyscypliny wśród młodzieży. Dwukrotny prezes K.S. „Pilica”. Organizator i zawodnik turniejów szachowych w Warce. Prowadzi ciągłą akcję „Krwiodawstwa” w szkole pt. „Tobie Warszawo”. Radny miasta Warki, powiatu grójeckiego. Zdobył wiele medali i odznaczeń: państwowych, resortowych, MON, PCK, JPN, LOK i regionalnych. Przez lotników uhonorowany „kordzikiem”. Wielce zasłużony dla szkolnictwa wareckiego. Umiera w wieku 47 lat- 01.11.1982r. Żal, że tak wcześnie opuścił tych, którzy Go kochali i szanowali. Pochowany jest na starym cmentarzu parafialnym w Warce.

W tym miesiącu wspomnień szczycimy się także naszym kolegą klubowym, por. rez. Zdzisławem Pilskim, który w Warce, z racji piastowania różnych godności, pomagał LOK-owi i cieszył się z naszych osiągnięć. Jako jeden z ostatnich żołnierzy września, do 01.10.1939r. walczył w zgrupowaniu płk-a Zieleniewskiego na Roztoczu. W drodze na Węgry, 29 .09. 1939 r. grupa ta odbija z rąk niemieckich Janów-Lubelski. 01. 10. 1939 r. w okolicy wsi Momoty Górne, otoczeni przez Sowietów- kapitulują. Szczęśliwą ucieczką- unika Katynia. Dużo na ten temat rozmawialiśmy w Warce, gdyż byłem wtedy świadkiem walk tego zgrupowania- ułanów płk-a L. Koca pod Kopcami. Ceniłem sobie przyjaźń z człowiekiem, który wierny przysiędze wojskowej, walczył do końca możliwości i w obronie Polski przed germańskim najazdem nie wahał się oddać życia. Przeżył ciężkie bitwy, na polu walki widział wokół siebie konających kolegów, których często nie było nawet czasu pochować. A teraz, po wojnie, pozostał im moralnie dłużny, więc napotkane w lasach pod Warką, rozpadające się groby wojenne, pragnął za wszelką cenę ocalić od zapomnienia. Inicjatywę pod Jego kierownictwem podjęli rezerwiści z KOR-LOK-Warka. Wspierani transportem patronackiej JW, jeździliśmy po lasach z cementem, piaskiem, kamieniami, wodą, szalunkami z desek i w gęstwinie leśnej, w miejscach wskazanych przez Kol. Pilskiego robiliśmy obramowania betonowe, które następnie, przez wiele dni należało polewać wodą, przywożoną w beczkach z Warki. Teraz, w terenie zadbanym przez leśników widać je z dala, oświetlone słońcem. Kol. Pilski nawiązuje kontakty z lotnikami polskimi. Stawia im w centrum miasta pomnik- samolot, który wykonali rezerwiści z FUM-u Warka, pod kierownictwem Kol. kpt. rez. Stefana Ambroża (służył w lotnictwie). W wakacje 1963r. organizuje w Warce obóz dla Hufca ZHP z Mińska Mazowieckiego.

Kol. por. rez. Zdzisław Pilski, syn Sylwestra i Agnieszki z d. Strzelczyk, ur. 15.07.1916r. w Warszawie. Tam też 1938r., po ukończeniu Liceum Handlowego, otrzymuje maturę. Z racji zamieszkania w Siedlcach rodziców, 20.08.1938r. wstępuje tam do Podchorążówki, gdzie z chwilą wybuchu wojny mianowany jest na ppor. Po zmobilizowaniu oddziałów zapasowych, 07. 09. 1939 r. wyrusza z nimi w bój. Walczy do końca września i 01. 10. 1939r. wraz z kuzynem i kolegą chowa broń i do 12. 10. 1939r. ukrywa się w Lasach Janowskich szczególnie przed Niemcami, którzy byli wściekli za poniesione straty w dniu 29. 09. 1939r.: w Janowie, Zwoli i Kopcach._Do Siedlec dociera dopiero w Boże Narodzenie. Zatrudnia się na kolei. Jesienią 1941 r. przeniesiony do pracy w Baranowiczach. W 1944 r. ucieka z przejściowego obozu sowieckiego i wraca do Siedlec. Podejmuje prace w PKP. Następnie jest zawiadowcą stacji w Sokołowie Podlaskim, Tarczynie, a od 1961 r. mieszka w Warce. Przez dziewięć lat jest Przewodniczącym Prezydium Miejskiej Rady Narodowej. Później- dwa lata pełni funkcję Naczelnika Stacji PKP w Warce i dziewięć lat- stacji PKP Warszawa- Okęcie. Skromny patriota. Zona Jego- Wanda z d. Skrzewska, córka zesłańca – sybiraka, urodziła się w 1918 r. w Irkucku. Po przejściu w 1981 r. na emeryturę dużo czasu poświęca pracy społecznej z młodzieżą, ucząc ją jak kochać Ojczyznę. Posiadał wiele odznaczeń, m.in. złoty „Krzyż Zasługi”, K.K.OOP, medal „ Za udział w wojnie obronnej 1939r.”, LOK, regionalne. Zmarł 23.11.1992r. Pochowany na starym cmentarzu parafialnym w Warce.

W „Miesiącu Pamięci Narodowej” KOR-LOK-Warka może poszczycić się wieloma podobnymi Patriotami. Cześć Ich pamięci!

Prezes Honorowy KŻR ppłk Dariusz Kossakowski Tel. 607-164-851

35 lat Klubu Oficerów Rezerwy w Warce im. Piotra Wysockiego cz. II

W 1974 r po zimowym „naborze” do KOR-WARKA oficerów i wiosennym podoficerów, ustalono zakres szkolenia rezerwistów. Na początek zaplanowano atrakcyjne szkolenia ogniowe, lecz zarząd, z powodu braku odpowiedniej strzelnicy i broni, miał trudność w ich prowadzeniu. Wprawdzie odbywało się już strzelanie sportowe w terenie Rogalki, ale to miejsce nie wystarczało. Istniała wtedy strzelnica sportowa koła LOK przy MZPOW na Winiarach, z trzema stanowiskami na 50m, wybudowana przez wicedyrektora Augustyna Łopusiewicza i pracownika Jana Jaworskiego. Kulochwyt ziemny miał na szczycie zabezpieczenie betonowe, a dla wykluczenia zagrożenia, mieszkający w pobliżu pan Cieślak ustawił za nim wysokie stogi siana. Nasz klub mógł korzystać z takiej strzelnicy dzięki życzliwości dyrektora Sławomira Susika. Kwestie broni ( kbk-s) rozwiązali koledzy – p. Węgielek i p. Batte oraz p. Aleksander Gajewski, szkolny wykładowca przysposobienia obronnego w Warce (na zajęcia przynosił broń ze szkolnych zbrojowni).

Żeby było patriotycznie, 3 maja 1974 r. najbliższa jednostka JW2849 w Górze Kalwarii objęła regulaminowo nasz klub oficjalnym patronatem i odtąd odpowiadała za szkolenia i całokształt działalności, a dowódca płk dypl. Henryk Bąk przydzielił nam oficera łącznikowego, mjra Grzegorza Łobodę, który później, co drugą niedzielę przyjeżdżał do Warki z kilkoma żołnierzami, przywożąc broń bojową i amunicję. To zapewniło systematyczność prowadzenia zajęć ogniowych i organizację wielu strzeleckich zawodów, którymi przez lata wzorowo kierował wiceprezes klubu, zapalony strzelec, major rezerwy inż. Andrzej Węgiełek.

Andrzej Węgiełek, syn Władysława i Stanisławy z domu Musiałek, urodził się 22.01.1933r. w Warszawie. W 1951r. otrzymał maturę, a w 1955r ukończył Politechnikę Warszawską na Wydziale Mechanicznym. Służbę wojskową zaliczył na Studium Wojskowym i dwukrotnych ćwiczeniach poligonowych w Drawsku Pomorskim. Pracował zawodowo w wareckim FUM- ie, w zakładach Łucznik w Radomiu i w Technikum Mechanicznym w Warce.

W 1991r. przeszedł na emeryturę. Od lat szkolnych był aktywnym członkiem LOK-u, zapalonym strzelcem, a karabinek sportowy posiadał już od 1947r.

Duża frekwencja rezerwistów na zajęciach ogniowych umożliwiła wyłonienie talentów strzeleckich, z których powstały kolejne drużyny na różne zawody organizowane w Warce, Górze Kalwarii, Ogrodzienicach i w Mińsku Mazowieckim, a następnie na terenie całej Polski. Mieliśmy nawet dwie świetne pięcioosobowe drużyny kobiece, rekrutujące się z żon rezerwistów.

Dzięki wielkiemu zaangażowaniu i wytrwałości p. Węgielka, który sam bardzo dobrze strzelał, w 1979r. zarząd klubu zadecydował, że jesteśmy już w stanie wystawić cztero-osobową drużynę na Centralne Zawody Strzeleckie KOR-LOK w Opolu. Regulamin udziału wy-| magal zajęcia czołowego miejsca w eliminacjach okręgowych- strefowych. Dla naszej „strefy” (Radom) zawody takie odbyły się w sierpniu, na terenie JW.-Sieradz. Drużyna w składzie : Andrzej Węgiełek, Stefan Batte, Piotr Gościło i Jan Skowroński, na siedem startujących zajęła II miejsce i zakwalifikowała się do finału w Opolu, który odbył się w końcu września 1979r.. Na nasz pierwszy „ogólnopolski występ” strzelecki pojechali Andrzej Węgiełek, Roman Gancarz, Władysław Król i Jan Skowroński. Na 24 drużyny Warka zajęła II miejsce w klasyfikacji generalnej i I miejsce w „pojedynku strzeleckim”, a pan A. Skowroński został Mistrzem Polski LOK w trójboju. Osobiście pojechałem ze zwycięzcami do Opola i byłem pod wielkim wrażeniem. Bardzo cieszyłem się z wyników, bo poziom zawodników rekrutujących się ‘ z rezerwistów, wojskowych czynnej służby i milicji był bardzo wysoki. Udany start klubu na tak prestiżowych zawodach zawdzięczamy wielkim umiejętnościom i ambicji naszych kolegów. Był on początkiem sukcesów strzeleckich, które trwają do chwili obecnej.

Do osiągnięcia wysokich wyników w Opolu przyczyniło się również posiadanie już wtedy strzelnicy bojowej na 100 m i 10 stanowisk, których oficjalne otwarcie nastąpiło 23-w ramach uroczystości 35-lecia Polskiego Ludowego Lotnictwa Wojskowego.

W obecności władz cywilnych i wojskowych z liczną generalicją, pierwszy strzał na 50 m z pistoletu „Margonin”, z niepokrytej jeszcze wiaty oddała Pani Stanisława Jakubowska, ówczesny Prezes GS. „Sch”-Warka, która była naszym hojnym sponsorem. Nie mieliśmy wtedy jeszcze pawilonu strzeleckiego, a tylko wały i ziemny kulochwyt.

Faktyczne powstanie strzelnicy KOR-WARKA zainicjował, dzięki „Niedzielnym Czynom Społecznym” pan Jan Rybarczyk. Jej budowę pokazała wtedy w TV pani redaktor Mieroszowa na I Telewizyjnym Turnieju Miast: Warka – Brzozów, a nasze miasto otrzymało dzięki temu dodatkowe punkty. Dalszą budową strzelnicy kierował inż. A.Węgiełek i niestrudzony Stefan Batte. To właśnie jego aprobacie, odwadze, wyobraźni, pomysłowości i wielkiej pracy społecznej zawdzięczmy obecny kształt i funkcjonalność całego obiektu sportowo- obronnego. Kolega Stefan mówił mi: „Dariusz ! Masz rację! Trzeba myśleć przyszłościowo. Być – albo nie być! Niech się Wysocki cieszy”.

I spychacz od pani Grażyny – poszedł w ruch!

Starszy sierż. sztab. rez. Stefan Batte. syn Stefana i Marii z domu Podlasek, urodził się 10-06-1930r. w Warce, przy ul. Wójtowskiej, w domu, gdzie kiedyś mieszkał Piotr Wysocki.

W 1930r żyła tam rodzina jego matki. Szkołę podstawową ukończył w 1944r„ uczęszczając jednocześnie na tajne komplety. W 1948r„ po ukończeniu nauki w warszawskim Technikum Elektrycznym, rozpoczął pracę zawodową w FUM-ie. Służbę wojskową, jako „niepewny” syn akowca odbył w latach 1952-54 w jednostce górniczej i przez dwa lata fedrował węgiel w kopalni „Wujek” w Katowicach. Po „wojsku” pracował ponownie w FUM-ie i w Winiarni, a od 1968r. prowadził swój zakład elektro- mechaniczny przy ul. Lotników. W czerwcu 1995 r. przeszedł na emeryturę.

Pisałem o tym szerzej w numerze „Echa Warki” w 2003 r„ ale jeszcze raz, w okresie „globalnej mamony” zobowiązany jestem przypomnieć Miłym Czytelnikom, że obiekt nad Pilicą powstał dzięki społecznej pracy mieszkańców Warki i bezinteresownej pomocy miejscowych zakładów, takich jak: FUM- Pan Krzysztof Trzepią, Miejski Zakład Gospodarki Komunalnej – Pan Andrzej Sobolewski, MZPOW Winiary – Pan Mieczysław Stoczkiewicz, Urząd Miasta i Gminy- Naczelnik Pan Tadeusz Kulawik, Gminna Spółdzielnia GS SCh- Pani Stanisława Jakubowska, Spółdzielnia Rzemieślnicza – Pan Józef Szczepanik. Browar Warka – Pan Jan Chojecki, Piaseczńskie Zakłady Przemysłu Terenowego- Pan Andrzej Buczek, Bank Spółdzielczy- Pan Aleksy Kostniak, 1p1m „Warszawa”- Mińsk Mazowiecki. JW4829-Góra Kalwaria i liczny aktyw klubu, przed którymi chylę czoło i dziękuję, że mi zaufali.

Prezes Honorowy KŻR ppłk Dariusz Kossakowski Tel. 607-164-851

Międzynarodowy Spływ Kajakowy GRUNWALD 2010

Warunki uczestnictwa:

• Posiadanie odpowiedniej kondycji fizycznej (zdrowia), umiejętności pływania wpław oraz doświadczenia w pływaniu kajakiem (możliwość zaistnienia wysokiej fali, porywistych wiatrów, zawirowań, szybkiego nurtu rzeki, przeszkód stałych i pływających itp.).
• Ukończone 18 lat. Osoby niepełnoletnie mogą startować za pisemną zgodą rodziców lub opiekunów prawnych pod opieką osoby dorosłej (tylko w kajakach 2-osobowych).
• Dokonanie opłaty wpisowego.
• Uzyskanie potwierdzenia o zakwalifikowaniu na spływ.
• Uczestnicy biorą udział w imprezie na własnym, zabezpieczonym przed zatonięciem sprzęcie (w tym kamizelki asekuracyjne). Możliwość odpłatnego wypożyczenia kajaków.
• Podporządkowanie się poleceniom organizatorów, Policji i ratowników WOPR oraz postępowanie zgodnie z niniejszym regulaminem.

Zgłoszenia:

Należy dokonać na „Karcie zgłoszenia”, którą wraz z kopią dowodu wpłaty wpisowego należy przesłać do 10.06.2010r. Pod adres: Stowarzyszenie Instruktorów i Trenerów Kajakarstwa, ul. Goplańska 29/132,02-954 Warszawa, tel. 503 365 640, malinowskit@wp.pl

Organizator zapewnia:

transport kierowców na trasie Czerwińsk — Kozienice, transport bagażu uczestników, wklejkę do książeczki OT PZK i TOK PTTK, miejsce na polach namiotowych (sprzęt biwakowy uczestników), ciepły posiłek na mecie (lub w bazie każdego etapu spływu), opiekę przewodnicką, ratowniczą, doraźną pomoc medyczną, program kulturalny, rekreacyjny, krajoznawczy, udział w Wieczorze Komandorskim (w tym kolacja), pamiątki ze spływu (koszulka, znaczek, materiały krajoznawcze), nagrody dla najlepszych we współzawodnictwie i najaktywniejszych kajakarzy, ubezpieczenie NNW, zabezpieczenie postoju kajaków.

Obowiązki uczestników:

Przestrzeganie niniejszego Regulaminu oraz poleceń organizatorów, Policji, ratowników WOPR. Posiadanie niezbędnego wyposażenia osobistego (np. odpowiedniej do masy ciała kamizelki asekuracyjnej, środków przeciwko operowaniu słońca, wiatru i deszczu itp.) sprawnych kajaków i wioseł (kompletnych, niezatapialnych, nieuszkodzonych) oraz własnego sprzętu biwakowego. Udzielanie pomocy innym. Stosowanie zasad bezpieczeństwa na wodzie, a w szczególności: poprawne założenie kamizelki asekuracyjnej, informowanie o zauważeniu możliwości zaistnienia wszelkich czynników mogących mieć wpływ na bezpieczeństwo uczestników spływu (np. przeszkody na trasie, niesprawność sprzętu, niewłaściwe postępowanie, brak odpowiednich umiejętności, wyczerpanie fizyczne, choroby itp.), zachowanie spokoju, nie zakłócanie koncentracji własnej i innych uczestników, nie powodowanie kolizji, dostosowanie się do szybkości rytmu spływu narzuconego przez organizatorów. Pokrycie kosztów związanych z naprawą wszelkich spowodowanych przez siebie strat. Przestrzeganie przepisów ochrony przyrody i przepisów przeciwpożarowych. Przestrzeganie ciszy nocnej. Przestrzeganie zakazu spożywania alkoholu i in. środków odurzających na trasie spływu i zakazu nadużywania alkoholu podczas trwania całej imprezy. Zaleca posiadanie własnej apteczki, podręczny zestaw naprawczy, rzutkę ratowniczą.

Planowany koszt: 199 zł od osoby pełnoletniej, 149 zl od osoby niepełnoletniej, 99 zł (za cały spływ) od osoby za miejsce w kajaku organizatora. Wyczerpujące informacje: www.grupakajaki.pl wkrótce…

Organizator: Stowarzyszenie Instruktorów i Trenerów Kajakarstwa

Termin: 18-27 czerwca 2010 r.

Trasa: rzeką Wisłą, od Kozienic do Wyszogrodu – 176 km

PROGRAM SPŁYWU

Piątek 18. 06. 2010r. Etap 0 Kozienice

• 17.00 -22.00 przyjmowanie uczestników na campingu Kozienickiego Centrum Kultury, Rekreacji i Sportu (ul. Boh. Studzianek 30, Kozienice),

Sobota 19 .06. 2010r. Etap I Kozienice – Świerże Gru., II km

• 09.30 – 13.00 zawody kajakowe na Jeziorze Kozienickim, Sprint Grunwaldzki na dystansie Mili Grunwaldzkiej (ok. 1410 m).
• 13.00 – 17.15 start do etapu, meta etapu, przewóz uczestników na camping, posiłek,
• 17.15 – 24.00 udział w uroczystościach i imprezach z okazji óOO.lecia Bitwy pod Grunwaldem (wodowanie replik przęseł mostu pontonowego, którym w Czerwińsku przeprawiali się uczestnicy Bitwy, koncerty, festyn, itp.)

Niedziela 20. 06. 201 Or. Etap II Świerże Gm.- Dębowa Góra, 23 km

• 10.00 – 18,15 start do etapu, meta etapu, przewóz uczestników na camping, posiłek,
• 19.00 – 21.00 wyjście do Aąuaparku w Kozienicach.

Poniedziałek 21. 06. 2010r. Etap III Dębowa Góra – Góra Kalwaria, 27 km

• 08,00 – 18.00 zwijanie obozowiska, start do etapu,meta etapu w Brzance (przystań wodna), posiłek na mecie,
• 18.30 – 22.00 program rekreacyjny, zwiedzanie zamku w Czersku, ognisko (Brzanka)

Wtorek 22. 06. 2010r. Etap IV Góra Kalwaria- Warszawa, 36 km

• 08.00 – 19.00 zwijanie obozowiska, start do etapu, meta etapu w Wojskowym Ośrodku Rekreacyjnym DGW, posiłek na mecie, budowa obozowiska,
• 20.00 – 21.00 prezentacja historii Mostu Mistrza Jarosława.

Środa 23. 06. 2010r. Etap V Warszawa — Żerań, 14 km

• 09.00 – 15.30 start, śluzowanie, meta w Porcie Żerańskim, zwiedzanie fabryki kajaków, przejazd do WOR DGW, posiłek,
• 16.00 – 21.00 zwiedzanie Muzeum Powstania Warszawskiego i Starego Miasta

Czwartek 24. 06. 2010r., Etap VI Żerań- Nowy Dwór Mazowiecki 28 km

• 07.00 – 19.00 zwijanie obozowiska, start, śluzowanie, meta w Nowym Dworze przy Spichlerzu, przejazd do Czerwińska, posiłek, zakładanie obozowiska.
• 19.00 – 22.00 program rekreacyjny,

Piątek 25. 06. 2010r. Etap VII Nowy Dwór Mazowiecki – Wychódźc, 22 km

• 08.00 – 16.00 start, meta, przejazd do Czerwińska, posiłek,
• 16.00 – 22.00 uczestniczenie w uroczystościach z okazji obchodów 600. lecia Bitwy pod Grunwaldem, pojedynki rycerzy, przemarsze, parady itp.

Sobota 26. 06. 2010r., Etap VIII Wychódźc- Wyszogród. 15 km

• 08.00 – 14.00 start do zawodów Grand Prix PZKai, meta, posiłek w Czerwińsku,
• 14.00 – 01.00 uczestniczenie w uroczystościach z okazji obchodów 600. lecia Bitwy pod Grunwaldem, koncerty, pokazy walk rycerskich, festyn, pokaz sztucznych ogni, parady, koncert Reprezentacyjnego Zespołu Artystycznego WP oraz gwiazdy estradoweji Jtp.),
• 15.00- 20.00 przejazd kierowców do Kozienic po samochody uczestników
• 20.00- 23.00 biesiada kajakowa, wręczenie nagród i wyróżnień.

Niedziela 27. 06. 2010r. Etap 00 Czerwińsk

• 09.00 – 10.00 zwijanie obozowiska, pożegnanie uczestników.

Zainstaluj Cooliris zamienia przeglądarkę internetową w trójwymiarowy odtwarzacz zdjęć i wideo (współpracuje tylko z przeglądarką Mozilla Firefox).

Zdjęcia w wersji oryginalnej można pobrać tutaj.

Zdjęcia z zawodów: Galeria 1, Galeria 2, Galeria 3

Paintball – nowa forma rekreacji

Zapraszamy na gry Paintballowe na profesjonalnie przygotowanym placu. Rozrywkę nadzorują osoby z doświadczeniem w organizowaniu ogólnopolskich imprez.

Ceny już od 90zł (netto) – komplet mundur, maska + 500 kulek

Kontakt: Marcin Banach, Kom. 601767314, Tel. 0486192004

Historia paintballa sięga 1940 roku! Pewna firma w USA w początkach swojej działalności obsługiwała zapotrzebowanie przemysłu drzewnego produkując farbę do znakowania drzew. Aby zdobyć jak największą część rynku postanowiła ona udoskonalić proces znakowania drzew w trudno dostępnych miejscach, dlatego rozpoczęła prace nad skonstruowaniem strzelby do wyrzucania naboi wypełnionych farbą. W niedługim czasie okazało się, że pomysł ten został nie tylko szybko przyjęty przez leśników. Strzelba i naboje z farbą znalazły swoje zastosowanie również przy znakowaniu bydła. Ostatecznie pracownicy zaczęli wykorzystywać strzelby do gier zespołowych. Gdy strzelanie nabojami z farbą stało się popularne opracowano nabój, którego zawartość była by łatwo zmywalna. Stąd powstała koncepcja wypełnienia naboi roztworem na bazie żelatyny spożywczej. Od tego momentu paintball z roku na rok nabierał charakteru odrębnej dyscypliny sportu. Pierwsza gra oficjalna gra w paintball miała miejsce na początku lat 80-tych w Stanach Zjednoczonych, gdzie miała miejsce pierwsza rozgrywka. Od tego czasu sport ten osiągnął bardzo szybko niebywałą popularność. Wkrótce przeniknął także do innych krajów, przede wszystkim do Europy Zachodniej. Obecnie paintball, traktowany już przez jednych jako sport, przez innych jako weekendowa rozrywka, ale znany jest w niemal każdym zakątku świata.

Najbardziej aktywnym środowiskiem paintballowym są duże aglomeracje miejskie. Obalając tę regułę w 2005 roku nauczyciel z Warki Marcin Banach założył pierwszą w Polsce Wiejską Drużynę Paintballową pod nazwą „U.S. Boska Wola”. Nazwa zaczerpnięta z nazwy miejscowości, w której M. Banach mieszka. Początkowo członkami drużyny U.S. Boska Wola byli koledzy ze szkolnej ławy, oczarowani grą w paintball jak założyciel drużyny. Drużyna liczyła wówczas 10 osób. Po dwuletniej działalności drużyna rozrosła się i w jej szeregi wstąpiło 20 członków. Obecnie drużyna liczy 30 członków. Ludzie, którzy dołączyli do nas to studenci, dziennikarze, biznesmeni. Spotkania drużyny U.S. Boska Wola odbywają się w dni wolne od pracy, na stałym polu, które znajduje się w miejscowości Boska Wola. W te dni przyjeżdżają zapaleńcy paintballa z Warki, Radomia i Warszawy. Wszystkich ich łączy wspólna pasja zabawa w strzelanie kulkami wypełnionymi farbą.

Paintball jest strategią czasu rzeczywistego. Wymaga od zawodników dobrej kondycji fizycznej, koncentracji, zmusza do szybkiego działania i podejmowania prawidłowych decyzji. Wiejska Drużyna Paintballowa U.S. Boska Wola jest pierwszą drużyną paintballową w byłym województwie radomskim, która regularnie uczestniczy w scenariuszach regionalnych i ogólnopolskich (Bitwa o Stalingrad, Dzień Niepodległości, BHD). W 2007 roku drużyna U.S. Boska Wola w Mistrzostwach Polski Drużyn Leśnych (TDL 2007) zajęła III miejsce. Drużyna nie tylko uczestniczy w różnych grach organizowanych przez inne drużyny i firmy, lecz sama również organizuje imprezy. Przykładem może być V.I.P.-V(W)iejska Impreza Paintballowa, turniej trójek i piątek na dmuchanych przeszkodach. Cały czas poszukujemy nowych ciekawych miejsc do gry. Mogą to być opuszczone hale fabryczne, ruiny domów, ciekawie ukształtowane tereny leśne. Dzięki zdobyciu wysokiej lokaty w TDL 2007 udało nam się pozyskać sponsora strategicznego warszawską firmę „SKILL PAINTBALL”. Dzięki właścicielom firmy możemy uczestniczyć w imprezach, które wymagają dużych nakładów finansowych. Dzięki pomocy sponsora w 2008 chcemy uczestniczyć w TDL 2008 jak również wystąpić w 2 edycjach Ligi Wschodnioeuropejskiej Centurio.

Każdy kto chce spróbować swoich sił w zabawie paintballowej może zasięgnąć informacji na stronie drużynowej Paintball.

Paintball stał się modnym sposobem spędzania wolnego czasu wśród ludzi aktywnych i energicznych. Wspaniale uwalnia od stresów i integruje zespoły, skłania wielu menagerów firm do wykorzystania tego sportu w szkoleniu grup pracowniczych.

Spróbuj i ty mieć taką pasję jak my.

Kapitan „U.S. Boska Wola” – Marcin Banach

Powiat Tomaszowski – Turystyka

Gmina Będków

Kościół parafialny p.w. Narodzenia Najświętszej Marii Panny w Będkowie – został ufundowany w 1462 r. przez Piotra i Mikołaja Spinków (zwanych również Wspinkami), ówczesnych właścicieli Będkowa. Kościół jest orientowany, murowany z tzw. cegły zendrówki. Jest to budowla jednonawowa z krótkim, zamkniętym prezbiterium, do którego przylega zakrystia i skarbczyk. Kościół był przebudowywany, głównie w XVIII w., kiedy to m.in. dostawiono kaplicę Pana Jezusa.

Cennym zabytkiem jest pochodzący z okresu fundacji kościoła obraz przedstawiający Matkę Boską z Dzieciątkiem, znajdujący się w ołtarzu głównym. W świątyni odnaleźć można również szereg tablic epitafijnych, najstarsza z 1574 r. Pozostałe wyposażenie wnętrza, m.in. ołtarz główny i boczne, pochodzą w większości z XVIII w. Po wejściu do kościoła zwraca uwagę przepiękny, rokokowy, wyściełany czerwonym aksamitem tron biskupi, który datowany jest na II poł. XVIII w.

Przy murze kościelnym wznosi się murowana, ośmioboczna dzwonnica. Na cmentarzu przykościelnym zachowało się kilka kamiennych nagrobków, głównie z XIX stulecia.

Drewniany kościół w m. Rosocha – ufundowany w roku 1762 przez bpa Jana Dembowskiego. Jest to świątynia orientowana, jednonawowa, o konstrukcji zrębowej, oszalowana. Nawa ma podstawę zbliżoną do kwadratu, a prostokątne prezbiterium jest węższe. Na belce tęczowej wznosi się ludowy krucyfiks z XVII w. W barokowym ołtarzu głównym znajduje się gotycko – renesansowa rzeźba św. Zygmunta z I poł. XVI w. Dwa boczne ołtarze pochodzą również z okresu baroku.

Gmina Budziszewice

Kościół parafialny p.w. Przemienienia Pańskiego w Budziszewicach – parafia była erygowana w tym miejscu już w 1364 r. Ziemowit, książę mazowiecki, ufundował w roku 1336 drewniany kościół. Został on doszczętnie zniszczony w czasie pożaru. W 1521 r. była wzniesiona nowa świątynia, również drewniana, która także spłonęła w 1749 r. Nowy kościół wzniósł Józef Marczewski, starosta budziszewicki. Świątynia ta przetrwała do XIX w. – wówczas została rozebrana. Obecny murowany, neogotycki, jednonawowy kościół, wybudowano z datków parafian wiatach 1907-1911 według projektu arch. Nowickiego. 14 maja 1911 r. konsekrował go biskup Kazimierz Ruszkiewicz.

Dwór w Węgrzynowicach – budynek w stylu barokowym, przykryty czterospadowym dachem. Najprawdopodobniej został zbudowany na przełomie XVII i XVIII w. w miejscu poprzedniego, w którym urodził się ok. roku 1636 poeta Jan Chryzostom Pasek. Budynek i otaczający go XVIII-wieczny park położone są na malowniczym wzniesieniu.

Gmina Czerniewice

Kościół parafialny p.w. św. Małgorzaty w Czerniewicach – świątynia wzniesiona została w II poł. XVIII w. Jest to drewniany budynek jednonawowy o konstrukcji zrębowej. Nawa została wzniesiona na rzucie prostokąta, a wieńczy ją węższe, wieloboczne prezbiterium. Kościół przykryto dwuspadowym dachem. Wewnątrz bardzo ciekawy, drewniany ołtarz główny, pochodzący z XVII w. W centrum znajduje się malowany na desce obraz olejny przedstawiający ukrzyżowanego Chrystusa. Natomiast w dwóch bogato zdobionych bocznych skrzydłach ołtarza odnajdujemy wizerunki św. Małgorzaty i św. Andrzeja. Pozostałe wyposażenie wnętrza datowane jest na XVII i XVIII w.

Obok świątyni wznosi się wolnostojąca drewniana dzwonnica konstrukcji słupowej, pochodząca z II poł. XVIII stulecia.

Kościół parafialny p.w. św. Jakuba Apostoła w Krzemienicy – świątynia murowana, zbudowana w miejscu stojącego tu wcześniej kościoła drewnianego. Usytuowana jest na wzgórzu, dzięki czemu nie sposób jej nie zauważyć. Kościół zbudowany został w stylu gotyckim z elementami renesansu. Jego budowa rozpoczęta została w 1598 r. a fundatorami byli Franciszek i Wawrzyniec Lipscy. Budowę kościoła ukończono w ciągu zaledwie 2 lat, w roku 1600.

Kościół w Krzemienicy jest jednonawowy, z dwudzielnym prezbiterium. Do większej części prezbiterium od strony północnej przylega zakrystia, zaś do nawy od południa kruch-ta, a od zachodu wysoka wieża.

Wewnątrz znajduje się drewniany, renesansowy ołtarz główny, wykonany na początku XVII stulecia, tuż po zakończeniu budowy kościoła. Ołtarz ten posiada dwie kondygnacje, z której każda zawiera trzy pola z wizerunkami Matki Bożej i świętych. W centrum ołtarza przedstawiono scenę Ukoronowania Najświętszej Maryi Panny. W krzemienickim kościele w 1968 r. nakręcono część scen do filmu „Pan Wołodyjowski”, gdzie „gra” on kościół w Kamieńcu Podolskim.

W okolicy: przy drodze z Krzemienicy do Lipia stoi kapliczka przydrożna z 1635 r.

Kapliczka przydrożna w m. Podkonice Duże – pochodzi z początku XIX w., z figurą św. Jana Nepomucena.

Gmina Inowłódz

Kościół św. Idziego

Kościół parafialny św. Michała Archanioła – znajduje się w centrum Inowłodza, nad rzeką Pilicą. Kościół zbudowano w roku 1520, a gruntownie przebudowano w XIX w. Jest to świątynia neogotycka, orientowana, jednonawowa. Wewnątrz znajduje się gotycki relikwiarz zawierający szczątki św. Idziego.

Synagoga – zbudowana w XIX w. dla miejscowych Żydów, stanowiących wówczas większą część mieszkańców Inowłodza. Jest to rzadko spotykany zabytek w miejscowościach w regionie łódzkim, gdyż Niemcy palili i wyburzali świątynie judaistyczne.

Ruiny zamku – zamek, wybudowany na polecenie króla Kazimierza Wielkiego, został zniszczony podczas potopu szwedzkiego. Do czasów współczesnych dotrwały jedynie odsłonięte relikty wieży oraz innych pomieszczeń. Zamek miał pełnić rolę twierdzy, usytuowanej na jednym z najbardziej znanych ówcześnie polskich szlaków handlowych.

Cmentarz wojenny z 1918 r. – spoczywają tu żołnierze, którzy zginęli w walkach I wojny światowej w rejonie Inowłodza.

XIX-wieczne wille w Zakościelu: „Nowy Dwór” – aktualnie gospodarstwo agroturystyczne, „Urbanówka” – obecnie Ośrodek Młodzieżowy Fundacji PROeM, oraz willa z okresu międzywojennego „Stefanówka”. Wieś ma duże tradycje wytwórstwa ludowego, hafciarstwa, tkactwa, wyrobów ze słomy oraz słynnych poza granicami kraju wycinankach. Na terenie wsi znajdują się również ruiny pieca hutniczego i źródełko Tuwima (wody żelaziste).

Kompleks schronów poniemieckich

Dom Ludowy w Królowej Woli -budynek został poświęcony w 1932 r., a jego fundatorem był prezydent Ignacy Mościcki. Obecnie jest on siedzibą biblioteki, czytelni oraz różnych organizacji.

SPAŁA

Kościół parafialny p.w. Matki Bożej Królowej Korony Polskiej (zobacz również).

Posąg żubra – stał się nieformalnym herbem miejscowości. Naturalnej wielkości posąg odlany został w Petersburgu, w latach 1862 -1915 znajdował się w Białowieży. Pod koniec I wojny światowej wywieziony został do Moskwy. W 1921 r. zwrócono go władzom polskim. Posąg na 7 lat stanął na dziedzińcu Zamku Królewskiego w Warszawie. W 1928 r., na mocy decyzji prezydenta Ignacego Mościckiego, znalazł się w Spale.

Dom Pamięci Walki i Męczeństwa Leśników i Drzewiarzy Polskich im. Adama Loreta. (zobacz również).

Grób Marii Wielopolskiej – znajduje się w lesie nieopodal wjazdu do Spały od strony Tomaszowa Mazowieckiego. Maria Wielopolska była żoną wieloletniego zarządcy rezydencji spalskiej z czasów carów rosyjskich.

Obelisk św. Huberta (zobacz również).

Ośrodek Przygotowań Olimpijskich – znajduje się po lewej stronie drogi prowadzącej do Inowłodza. Odbywają się tutaj liczne zawody oraz konkursy lekkoatletyczne i pływackie. Z ośrodka mogą korzystać nie tylko sportowcy, ale również turyści.

Młyn wodny w m. Fryszerka- drewniany, zbudowany na początku XX w. Obecnie smażalnia ryb.

Gmina Lubochnia

Kościół parafialny p.w. Wniebowzięcia NMP w Lubochni -stanowi niezaprzeczalną wizytówkę Gminy Lubochnia. Historycy zgodnie podają, że w roku 1111 król Bolesław Krzywousty ufundował tu pierwszy kościół. Wybudowanie kościoła zaledwie kilkadziesiąt lat od przyjęcia przez Polskę chrześcijaństwa świadczy, że Lubochnia odgrywała wówczas jakąś ważną rolę.

Obecny, murowany kościół w stylu neobaro-kowym został wzniesiony przez społeczeństwo wiatach 1914-1920. W świątyni możemy podziwiać pochodzące Graffito – nagrobek Macieja i Adama Korycińskich. Jest to pochodzący z przełomu XVI i XVII wieku, piaskowiec. Po rozwiązaniu parafii w Małczu został przeniesiony do Lubochni, mocą zarządzenia Komisji Rządowej z 1693 r. i wmurowany w ścianę kościoła. Od 1988 r rzeźba znajduje się we wnętrzu świątyni.

Budynek dróżniczówki wm. Dąbrowa – wzniesiony na początku XX wieku. Jest to unikatowy przykład architektury drewnianej z tego okresu. Zachowane zostały liczne i bogate w formie ozdoby snycerskie. Przetrwała bez przekształceń oryginalna konstrukcja zrębowa ścian, pierwotny układ wnętrz, bryła oraz podziały i detale elewacyjne i stolarka otworowa. Obiekt znajduje się pod opieką właścicieli Janiny i Władysława Dzierżanowskich.

Cmentarz rzymsko -katolicki w Jakubowie na którym znajduje się nagrobek Karoliny Augusty Bogusławskiej, żony twórcy Teatru Narodowego Wojciecha Bogusławskiego. Na uwagę zasługuje najstarsza część cmentarza ze świadectwami dawnej sztuki pomnikar-skiej z XIX wieku.

Zespół Dworski w Małczu – w XIX w. folwark z dworkiem myśliwskim na skraju wsi Małecz należał do rodziny hr. Ostrowskich. Do 1959 r. teren ten należał do PFZ, następnie został przejęty przez teatr im. Jaracza w Łodzi. Obecnie zabytek znajduje się pod opieką Hufca Harcerskiego w Pabianicach i pełni funkcję ośrodka kolonijnego.

Dawny dworek adoptowano na pomieszczenia administracyjne i pokoje mieszkalne dla wypoczywających. W sezonie letnim oferujg 150 miejsc noclegowych z wyżywieniem. W pobliżu dworku usytuowany jest budynek mieszkalny z małym ogródkiem. Budynek dawnego spichlerza rozbudowano i adoptowano na kuchnię ze stołówką. Cenną wartością przyrodniczą jest otaczający dworek, zabytkowy XIX – wieczny park o powierzchni 8,1 ha.

Na terenie parku znajduje się 14 pomników przyrody. Występują liczne wierzby, akacje, a także świerki, modrzewie, topole, wiązy, klony jesionolistne, sosny zwyczajne, głogi, jarzębiny. Na szczególną uwagę zasługuje, znajdujący się w pobliżu największego stawu, dąb o średnicy pnia wynoszącej 180 cm, oraz piękna polana otoczona starymi dębami, lipami, brzozami oraz sosnami. Przed frontem dworku można podziwiać kilka okazów pokaźnych rozmiarów kasztanowców. Utworzone ze starych drzew aleje (dębowa, brzozowa, grabowa, leszczynowa) wskazują na dawny układ dróg.

Gmina Rokiciny

Zajazd poczty konnej w Rokicinach – budynek w stylu eklektycznym stojący tuż obok przejazdu kolejowego w Rokicinach. Jest to jednopiętrowa, murowana budowla wzniesiona na planie prostokąta, nakryta dachem dwu-spadowym, i wyższą kwadratową wieżą wysuniętą ryzalitowo ze ściany południowej i krytą dachem namiotowym. Został wzniesiony w 1848 r. z przeznaczeniem na zajazd poczty konnej.

Kościół parafialny p.w. Matki Bożej Różańcowej w Łaznowie- parafia została erygowana w tym miejscu 15 maja 1431 r. przez bpa gnieźnieńskiego Wojciecha Jastrzębca. Obecny, drewniany kościół został zbudowany w latach 1755-1756 z fundacji bpa włocławskiego Antoniego Sebastiana Dembowskiego, na miejscu poprzedniego. Kościół jest orientowany, konstrukcji zrębowej, nawa zbudowana została na planie prostokąta, prezbiterium jest węższe i niższe. W 1965r. przedłużono nawę główną o 4 m, oszalowano ściany deskami, a w 1966 r. cały kościół odmalowano. Od strony północnej znajduje się murowana zakrystia. Dzwonnicę zbudowano w XVIII w.

Kapliczka przydrożna w m. Popielawy – pochodząca z poł. XVIII w.

Gmina Rzeczyca

Kościół parafialny p.w. św. Katarzyny w Rzeczycy – budynek murowany, wzniesiony wiatach 1889-1891 w miejscu starego, drewnianego kościoła z inicjatywy ks. Mieczysława Skarżyńskiego. Jest to budowla jednonawowa, wzniesiona w stylu neogotyckim na rzucie krzyża z dwuwieżową fasadą. Kościół był konsekrowany dnia 11 czerwca 1891 r. przez arcybiskupa Wincentego Chościak-Popiela, Metropolitę Warszawskiego.

Wewnątrz znajdują się dwie kropielnice z piaskowca zdobione herbem „Poraj”, chrzcielnica z XVI w., obraz przedstawiający Świętą Rodzinę z I poł. XVI w. oraz portret ks. Jędrzeja Ki-towicza.

Kapliczka przydrożna słupowa w Grotowicach – wybudowana na skraju parku dworskiego w 1607 r. przez Macieja Grotowskiego, miejscowego dziedzica. Można na nim odnaleźć dwa herby: „Rawicz” i „Ciołek”. Pomnik upamiętnia zwycięską bitwę Zygmunta III Wazy pod Guzowem (Grotowski miał w nif| znaczący udział), a jednocześnie miał być wyrazem wdzięczności za hojność króla, dzięki której grotowicki ród po tym zdarzeniu bardzo przybrał na znaczeniu.

Gmina Tomaszów Mazowiecki

Kościół parafialny p.w. św. Małgorzaty w Chorzęcinie – parafia erygowana w XIII w. przez abpa gnieźnieńskiego Jana herbu „Tarnawa”. Pierwotnie znajdował się tu kościół drewniany, kolejny wybudowano w 1776 r. Obecny murowany, wg projektu Kornela Szrettera konsekrowany został 27. V. 1899 r. przez biskupa Kazimierza Ruszkie-wicza, sufragana warszawskiego. W jego wnętrzu znajdują się elementy wyposażenia starszego drewnianego kościoła, w tym późnogotycka kropielnica ozdobiona herbem „Prus” i datą 1528.

Kompleks schronów poniemieckich w Jeleniu.

Kościół p.w. św. Anny i klasztor OO. Franciszkanów w Smardzewicach – w 1620 r. w pobliżu obecnego klasztoru Wojciechowi Głowie, gospodarzowi ze Smardzewic objawiła się św. Anna wraz z Jezusem i Najświętszą Maryją Panną. Rozgłos cudów w miejscu objawienia św. Anny przyciągał do tego miejsca wielu pątników. Dlatego ówczesny biskup kujawski Paweł z Wołuczy Wołucki podjął decyzję o zbudowaniu drewnianego kościółka. Było to w roku 1622. Biskup Maciej Łubieński sprowadził z Piotrkowa Trybunalskiego w roku 1639 OO. Franciszkanów i powierzył im opiekę nad smardzewickim kościółkiem. Wiatach 1683-1699 wzniesiono z inicjatywy biskupa warmińskiego, Jana Stanisława Zbąskiego istniejący do dziś kościół murowany. Budynek składa się z nawy, prezbiterium, chóru kościelnego wspartego na trzech arkadach filarowych i z kruchty. Wewnątrz kościoła znajduje się 11 ołtarzy z XVII i XVIII wieku.

Klasztor OO. Franciszkanów został wybudowany później – wiatach 1722-1726 przy wsparciu biskupa Krzysztofa Szembelka. Budynki klasztorne są dwukondygnacyjne i składają się z trzech skrzydeł. Budowla otoczona jest murem z neogotycką bramą wejściową z XIX w.

Kopalnia „Biała Góra” – największa w Polsce kopalnia piasków kwarcowych. Eksploatację metodą odkrywkową rozpoczęto na tych terenach w 1922 r. Biało-górskie złoża piasków odznaczają się bardzo wysoką zawartością kwarcu (ok. 99%) i znajdują zastosowanie w przemyśle szklarskim.

Ośrodek Hodowli Żubrów.

Kościół p.w. św. Wacława w Twardej – ściany kościoła są współcześnie zbudowane z czerwonej cegły. Dach natomiast pochodzi z drewnianego kościoła znajdującego się pierwotnie we wsi Tobiasze, koło Tomaszowa Mazowieckiego Kościółek ten, pochodzący z II poł. XVIII w., został przeniesiony staraniem Antoniego Ostrowskiego do osady Tomaszów i był pierwszym kościołem rzymsko – katolickim tej miejscowości. W latach 80-tych XX w. przeniesiono kościółek do wsi Twarda. Kościołowi został przywrócony pierwotny wygląd z zachowaniem drewnianych ścian, a wnętrze zdobią oryginalne ołtarze z głównym patronem św. Wacławem.

Gmina Ujazd

Kościół parafialny p.w. św. Wojciecha Biskupa i Męczennika w Ujeździe – murowana, barokowa, jednonawowa budowla powstała w latach 1676 – 1680 z fundacji abpa gnieźnieńskiego Andrzeja Olszewskiego. Konsekrowany w 1694 r. przez bpa Jerzego Albrechta Denhoffa. W 1892 r. do kościoła dobudowano od strony zachodniej kaplicę – mauzoleum rodzinne Ostrowskich, zaprojektowane przez arch. Konstantego Wojciechowskiego, w stylu barokowym. Nawa zbudowana została na rzucie prostokąta, tak jak przylegające do niej, nieco węższe prezbiterium, do którego od wschodu dobudowano zakrystię. We wnętrzu znajdują się zabytkowe sklepienia: w nawie kolebkowe z lunetami, w prezbiterium kolebkowo -krzyżowe. W wyposażeniu świątyni zwraca uwagę rokokowy ołtarz główny z II poł. XVIII stulecia, obraz szkoły włoskiej z XVII w, stylowe witraże oraz nagrobek Jana Szczawińskiego (zm. w 1615 r.) przedstawiający leżącą postać w zbroi.

Ponieważ zabytkowa świątynia była za mała dla rozrastającej się przez wieki parafii, w 1987 r. wmurowano kamień węgielny pod nową świątynię, trzykrotnie większą od istniejącej. Nowy kościół, zaprojektowany przez arch. Aleksego Dworczaka, jest zbudowany od strony wschodniej kościoła zabytkowego. Poświęcenia nowej świątyni dokonał 23 kwietnia 1993 r. abp Władysław Ziółek. Przy kościele postawiono dwie figury: Chrystusa Miłosiernego i Matki Bożej Fatimskiej.

Obok kościoła stoi murowana, klasycystyczna dzwonnica z przełomu XVIII i XIX stulecia. Na przeciwko świątyni stoi zabytkowy drewniany dworek konstrukcji zrębowej, wzniesiony w 1850 r.

Pałac Antoniego Ostrowskiego – wybudowany w stylu neogotyckim w 1812 r. w miejscu wcześniejszego, XVII – wiecznego pałacu dzieła Kaspra Denhofa, który z kolei budując go wykorzystał mury po istniejącym w tym miejscu, zniszczonym zamku. Przy pałacu znajduje się park z I poł. XIX stulecia o powierzchni 14 ha. Prowadzi do niego brama murowana zł. poł. XIX stulecia, na której słupach można zobaczyć siedzące niedźwiedzie – element nawiązujący do herbu rodu Ostrowskich „Rawicz”, który przedstawia pannę na niedźwiedziu.

Gmina Żelechlinek

Układ przestrzenny w Żelechlinku – wieś wielodrożnica.

Kościół parafialny p.w. św. Bartłomieja w Żelechlinku – budynek murowany, zbudowany na początku XX w. w stylu neogotyckim. Jego fundatorem był ówczesny proboszcz – ks. Dominik Prażmo.

Cmentarz w Żelechlinku – najstarsze nagrobki pochodzą z XIX w.

Mogielnica Gmina i Miasto

Wiadomości ogólne

Gmina i Miasto Mogielnica położona jest w południowej części Wysoczyzny Rawskiej. Obszar urozmaicony jest niewielkimi wzniesieniami, porośniętymi lasami, wśród których malowniczo położony jest zalew rekreacyjny na rzece Mogielance a w południowej części rzeka Pilica. Na uwagę zasługują walory turystyczne regionu czyste ekologicznie tereny, urozmaicone obszary leśne i bogate w zwierzynę obszary łowieckie. Miłośnicy plażowania znajdą tu piaszczyste plaże, zaś zwolennicy relaksu nad brzegiem rzek i zalewu odkryją piękne zakątki do odpoczynku i wędkowania. Zainteresowani aktywnym wypoczynkiem mogą skorzystać z opisanej w dalszej części folderu trasy rowerowej i pieszej, przy których usytuowanych jest wiele ciekawych zabytków i obiektów przyrody.

Mogielnica to miasto położone w województwie mazowieckim (powiat grójecki) przy drodze wojewódzkiej nr 728 Grójec Końskie 68 km od Warszawy, 55 km od Radomia, 22 km od trasy E77. Mogielnica posiada pełną infrastrukturę, w roku 1995 ukończono budowę stacji uzdatniania wody, w 1998 składowiska odpadów stałych i w 2002 oczyszczalni ścieków ponad połowa miejscowości, w tym Mogielnica posiada dostęp do sieci gazu ziemnego.

Życie gospodarcze Gminy ściśle związane jest z sądowniczo usługowym charakterem regionu. Wokół miasta, które pełni funkcję handlowo usługową dla całego regionu, rozlokowane są liczne sady, szczególnie jabłoniowe a w południowej części rozwija się produkcja owoców miękkich (truskawka, malina). W ramach działalności gospodarczej dominuje przetwórstwo owocowo-warzywne, produkcja pieczarek, usługi branży skórzanej i cukierniczej.

W Gminie jest 5 szkół podstawowych, niepubliczne przedszkole, gimnazjum i liceum ogólnokształcące.

Wtorek i piątek to w Mogielnicy dni targowe. Warto wówczas przed południem udać się na plac targowy, gdzie można nabyć świeże owoce i warzywa i inne płody rolne.

Gmina i Miasto Mogielnica zajmuje powierzchnię 142 km. W jej skład wchodzą użytki rolne o łącznej powierzchni 23 561 ha, grunty leśne oraz zadrzewienia i zakrzewienia o łącznej powierzchni 2624 ha, grunty zabudowane i zurbanizowane o łącznej powierzchni 586 ha, grunty pod wodami o łącznej powierzchni 200 ha oraz nieużytki o łącznej powierzchni 220ha.

Gminę i Miasto Mogielnica zamieszkuje 9364 osoby, w tym w wieku produkcyjnym 3099 mężczyzn i 2693 kobiety. Samo miasto Mogielnica zamieszkuje 2553 osoby w tym w wieku produkcyjnym 853 mężczyzn i 814 kobiet.

Projekty z Europejskiego Funduszu Społecznego

Gmina Mogielnica pozyskała środki na dofinansowanie trzech projektów z Europejskiego Funduszu Społecznego w ramach PRIORYTETU 2 Wzmocnienie zasobów ludzkich w Regionach Zintegrowanego Programu Operacyjnego Rozwoju Regionalnego (ZPORR) DZIAŁANIE 2.3 „Reorientacja zawodowa osób odchodzących z rolnictwa”.

Cel określony dla działania 2.3 ZPORR to dostosowanie osób do funkcjonowania w zmieniających się warunkach społeczno-ekonomicznych oraz przygotowanie ich do wykorzystania szans związanych z powstaniem nowych miejsc pracy na obszarach wiejskich poprzez stworzenie warunków ułatwiających osobom zatrudnionym w rolnictwie znalezienie zatrudnienia poza sektorem rolnym.

Celem projektów było przygotowanie grupy mieszkańców Gminy Mogielnica rolników i domowników do nowych warunków rozwoju gminy poprze zapewnienie im kompleksowej pomocy w znalezieniu nowego zatrudnienia poza sektorem rolnym dzięki uzyskaniu nowych kwalifikacji zawodowych.

Zakres pomocy obejmował: szkolenia zawodowe-kursy, doradztwo zawodowe i pośrednictwo pracy. Działania te stworzyły dla Beneficjentów Ostatecznych możliwości dostosowania się do funkcjonowania w zmieniających się warunkach społeczno-ekonomicznych oraz dały możliwość poszukiwania zatrudnienia poza sektorem rolnym. Realizacja projektów trwała 11 miesięcy.

Dzięki inicjatywie Urzędu Gminy i Miasta Mogielnica i funduszom unijnym 70 mieszkańców gminy – rolników oraz członków ich rodzin bezpłatnie zyskało nowy zawód. Łączny koszt realizacja trzech projektów wyniósł – 549 tys. zł, w całości dofinansowanych ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego (EFS) i budżetu państwa.

W listopadzie 2006 roku gmina Mogielnica złożyła w Wojewódzkim Urzędzie Pracy – obecnie instytucja ta zmieniła nazwę na Mazowiecką Jednostkę Wdrażania Programów Unijnych wnioski o dofinansowanie z EFS trzech kursów służących reorientacji zawodowej osób odchodzących z rolnictwa. Wszystkie zostały zaakceptowane i otrzymały zgodę na realizację. Dzięki temu samorząd gminny nie zapłacił nawet złotówki za przekwalifikowanie zawodowe 70 mieszkańców żyjących dotychczas z rolnictwa.

Przygotowaniem i nadzorem nad realizacją szkoleń w Urzędzie Gminy i Miasta zajmowało się: Biuro Obsługi Projektów. W jego skład wchodzili: Sekretarz Marek Ścisłowski (kierownik projektu), Małgorzata Sierajewska (administrator projektu) i Maria Słupska (obsługafinansowa).

Szkolenia rozpoczęły się w kwietniu. Największą popularnością w trzech edycjach szkoleń zaproponowanych mieszkańcom przez gminę cieszył się kurs dla 25 mężczyzn na prawo jazdy kategorii C+E (samochód ciężarowy z przyczepą). Podczas naboru na 25 miejsc szkolenia zgłosiło się cztery razy więcej chętnych.

Na przeprowadzenie szkoleń z tego zakresu gmina otrzymała 211 658 zł. Projekt realizował Ośrodek Szkolenia Kierowców „Wiraż” Sławomira Walczaka z Grójca.

Trzecią edycją projektu był kurs na operatora wózków widłowych, w którym wzięło udział również 25 mężczyzn zainteresowanych uzyskaniem nowego zawodu i odejściem z rolnictwa.

Na tę edycję Urząd Gminy i Miasta pozyskał 167 391 zł dotacji. Kurs prowadził Pan Ryszard Dalba właściciel Ośrodka Szkolenia Kierowców i Operatorów Wózków Widłowych w Grójcu.

Najwięcej trudności sprawiła druga edycja przeznaczona dla kobiet. Początkowo miał to być kurs dla dziesięciu fryzjerek oraz takiej samej liczby kosmetyczek. Z powodu braku chętnych gminne Biuro Obsługi Projektu zwróciło się do Jednostki Wdrażającej o możliwość przeszkolenia w ramach edycji asystentów osób niepełnosprawnych.

Propozycja została zaakceptowana. Szkolenie dla 20 kobiet -7 fryzjerek, 5 kosmetyczek i 8 asystentek osób niepełnosprawnych przeprowadziła firma Conlex z Radomia. Na realizację tej edycji gmina otrzymała 169 951 zł z Europejskiego Funduszu Społecznego.

Do realizacji projektów Gmina otrzymała 3 zestawy komputerowe wraz z oprogramowaniem do obsługi w/w projektów.

Uczestnicy wszystkich trzech projektów musieli spełnić ścisłe kryteria narzucone przez Europejski Fundusz Społeczny. Nie mogły to być osoby zarejestrowane jako bezrobotne w Urzędzie Pracy.musiały być płatnikami Składek Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego oraz pochodzić z terenu gminy Mogielnica.

Oprócz wiedzy teoretycznej i praktycznej, którą beneficjenci otrzymali od wyspecjalizowanych firm kursanci otrzymali również pomoc w postaci doradztwa zawodowego oraz pośrednictwa pracy.

To nie pierwsze środki unijne, jakie udało się pozyskać samorządowi gminy. Wcześniej zdobył on łącznie przeszło 1,4 min zł na: odnowienie ratusza, świetlicę wiejską OSP w Świdnie, budowę siedzisk na boisku KS Mogielanka, budowę wodociągu Otalążka – Borowe – Dębnowola, utwardzenie drogi gminnej w Brzostowcu oraz stypendia dla uczniów szkół ponadgimnazjalnych.

Realizacja tych projektów była możliwa dzięki bardzo dobrej współpracy z Mazowiecką Jednostką Wdrażania Programów Unijnych w Warszawie, a jednocześnie władze Gminy mają nadzieję, że w przyszłości będą realizowane projekty, które pomogą mieszkańcom Gminy w osiąganiu nowych kwalifikacji zawodowych.

Trochę historii

Miasto leży na dnie dość głębokiej doliny rzeki Mogielanki. Nazwa wywodzi się od obszaru – terenu kopcowatego, mogilastego, w brzmieniu utrwalonym od zarania: Mquelnica (1249), Mogilnica (1353), Migielnica (1469), Mogielnicza (1564), Mogilnica (1579) i wreszcie Mogielnica. Pierwsze wzmianki o Mogielnicy pochodzą z roku 1249. W tym czasie była to wieś, a właściwie osada należąca pierwotnie do księcia mazowieckiego i czerskiego Ziemowita I, która drogą zamiany przeszła w roku 1249 na własność opactwa Cysterskiego w Sulejowie. 13 stycznia 1317r. Ziemowit II, książę mazowiecki nadaje Mogielnicy prawa miejskie na prawach niemieckich. Okres od połowy XIII do XIV w można scharakteryzować jako pierwszy etap przebudowy istniejącej już wsi na układ miasta średniowiecznego. Po wcieleniu ziemi rawskiej do korony (1462) miasto znalazło się w nurcie życia ogólnopolskiego a kolejni królowie (1530-1792) bardzo często potwierdzali dawne przywileje Mogielnicy. Stulecia XV-XVI to pomyślny rozwój handlu i rzemiosła, a zwłaszcza tkactwa oraz istniejących tu rzemiosł (krawcy, kuśnierze, kowale, szewcy, sukiennicy). Rozwijało się również garbarstwo i garncarstwo. W roku 1564 Mogielnicę zamieszkiwało 700 osób, z czego 120 to rzemieślnicy. Na zachowanym odcisku pieczęci rady miejskiej z roku 1317 znajduje się wyobrażenie – herbu Mogielnicy, który w niezmiennej postaci przetrwał do naszych czasów. Od połowy XVII w. do poł. XIX Mogielnica przeżywa czasy swojego upadku, który zaczął się od zniszczeń dokonanych przez wojnę szwedzką (1655-60) z których miasto dźwigało się bardzo powoli o czym świadczyła liczba domostw, która ponad 100 lat później wynosiła zaledwie 49. W roku 1779 wojewoda rawski obejmuje w posiadanie Mogielnicę. Przywłaszcza sobie szereg placów i domów, w rezultacie doprowadza miasto do ruiny gospodarczej. Dopiero późniejsze lata przynoszą ożywienie gospodarcze i rozbudowę miasta ok. 101 domów (1797), po trzecim rozbiorze Polski Mogielnica znalazła się w tzw. Prusach Południowych, a w latach 1806-1815 w Księstwie Warszawskim, w latach 1815-1918 pod zaborem rosyjskim. Z końcem XVIII w. wzrasta liczba mieszkańców. poprzez zgodę na osiedlanie się ludności żydowskiej (prawie 1700 mieszkańców, w tym 670 Żydów). W Mogielnicy przez 400 lat żyła społeczność żydowska. W roku 1939 mieszkało ok. 3 tys. Żydów. W lutym 1941 r. przesiedlono całą społeczność do Getta w Warszawie. Zlikwidowanie prywatnego posiadania miasta w roku 1866 powoduje ponowny rozwój gospodarczy. Mogielnica straciła prawa miejskie w roku 1869, stając się osadą o statusie gminy. Na miejscu klasztoru cystersów powstaje obecny kościół parafialny (1892-1895). Rozwijało się rzemiosło i drobny handel, powstały garbarnie (5). Przeważali jednak rolnicy, którzy pod koniec XIX w. wyspecjalizowali się w sadownictwie i warzywnictwie. Prawa miejskie Mogielnica odzyskała po zakończeniu I wojny światowej w roku 1919. Tuż przed zakończeniem I wojny światowej miasto otrzymało połączenie kolejowe z Warszawą przez Grójec, a później w roku 1924 z Nowym Miastem n. Pilicą. Istniały wówczas już dwie szkoły podstawowe, trzy biblioteki, czytelnie, świetlica a następnie utworzono Państwowe Seminarium Nauczycielskie. Podczas okupacji hitlerowskiej działał w Mogielnicy w ramach obwodu grójeckiego „Głuszec” VII Ośrodek Armii Krajowej.

Kultura

Życie kulturalne w Mogielnicy związane jest z Miejsko – Gminnym Ośrodkiem Kultury. Jest on instytucją realizującą zadania z zakresu upowszechniania kultury i promocji na terenie gminy i miasta Mogielnica. Zmierza głównie w kierunku edukacji poprzez sztukę i zapoznanie młodego pokolenia z różnymi dziedzinami twórczości, pozwala w wartościowy sposób zagospodarować czas i energię młodych ludzi a także przygotowuje do aktywnego uczestnictwa w kulturze, dostarcza rozrywki, organizacji wolnego czasu, rozwijania pasji i hobby. Jest on organizatorem i współorganizatorem imprez okolicznościowych, zarówno kameralnych jak i plenerowych. Do najważniejszych należy „Wiosna Mogielnicka” coroczna impreza środowiskowa organizowana od roku 1978, która odbywa się na przełomie maja i czerwca.

Mogielnicka Orkiestra Dęta powstała w roku 1905 w ramach działania Ochotniczej Straży Pożarnej w Mogielnicy. W sposób godny reprezentuje Miasto i Gminę Mogielnica na przeglądach i występach na terenie kraju i za granicą. Jest ozdobą wszystkich imprez kościelnych i świeckich. W 2000 roku była inicjatorem i organizatorem „I Powiatowego Przeglądu Orkiestr Dętych”.

Sport

Historia Klubu Sportowego „Mogielanka” sięga lat dwudziestych. Rozgrywki piłkarskie nasza drużyna rozpoczynała od klasy „C. W połowie lat pięćdziesiątych awansowała do klasy „B”.

W roku 1995 klub nasz awansował do klasy „A”, lecz po roku gry spadł do niższej ligi. W sezonie piłkarskim 2000-2001 ponownie uzyskaliśmy awans do klasy „A” a w następnym roku po raz pierwszy w historii Klub awansował do Ligi Okręgowej.

Zaplecze Klubu Sportowego „Mogielanka” składa się z pełno wymiarowego boiska trawiastego położonego w północno-zachodniej części miasta z miejscami siedzącymi oraz szatnią dla zawodników. Od jesieni 2007r. sekcja piłki siatkowej rozpoczęła rozgrywki will Lidze Mazowiecko Warszawskiego Związku Piłki Siatkowej.

Sport

Od roku 1998 przy ZSO w Mogielnicy działa Uczniowski Klub Sportowy z różnymi sekcjami: piłki siatkowej, tenisa stołowego, taneczną i ringo. Zapleczem klubu są obiekty sportowe Zespołu Szkół Ogólnokształcących w Mogielnicy pełnowymiarowa hala sportowa i stadion przyszkolny. Największe sukcesy sportowe odnoszą zawodnicy sekcji ringo wielokrotni zwycięzcy Mazowieckich Igrzysk Młodzieży Szkolnej i Mistrzostw Polski. Oprócz sukcesów na arenie krajowej Mogielnicy zawodnicy powoływani byli wielokrotnie do reprezentacji Polski na zawody międzynarodowe.

Źródło: Folder Europejskiego Funduszu Społecznego

Święto Wisły 2009 w Warszawie

„Święto Wisły” – rzeka Wisła wraz z Portem i Cyplem Czerniakowskim, jego druga edycja, odbędzie się 7 czerwca 2009 r. Ma to być czas, w którym mogą zaprezentować się Warszawiakom wszyscy ci, którym bliska jest Wisła Warszawska: jej woda, jej brzegi; od wodniaków, poprzez przyrodników, po artystów i urbanistów – Piotr Kaliszek

„Święto Wisły” to wielka wodna impreza na Wiśle, w tym roku organizowana  przez Biuro Sportu i Rekreacji Urzędu m.st. Warszawy. Partnerem Święta jest Magazyn Sportów Wodnych i Turystyki H2O, inicjator, pomysłodawca i zeszłoroczny organizator.

„Święto Wisły” w Warszawie jest częścią dni Wisły odbywających się w dniach 24 maja – 24 czerwca od Ustronia i Wisły aż po Dni Morza i tradycyjne wianki w Gdańsku.

„Święto Wisły” w Warszawie jest świętem rekreacji i sportów wodnych adresowanym do mieszkańców Warszawy w formie pikniku. Piknik dla mieszkańców Warszawy

„Święto Wisły” organizowany przez Biuro Sportu i Rekreacji Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy, ma na celu przywrócenie nabrzeża Wisły, jako miejsca spędzania wolnego czasu dla Warszawiaków.

Stanowi również element przygotowań miasta do rewitalizacji Portu Czerniakowskiego

Głównym celem „Święta Wisły” jest promocja wszelkich form aktywności wodnej. Chcemy  udowodnić, że nabrzeże rzeki to doskonałe miejsce do uprawiania sportu i rekreacji. To dobra okazja do środowiskowej integracji klubów wodniackich – ich promocji i aktywizacji.

W trakcie trwania pokazów na lądzie i wodzie spływać będą na miejsce tegorocznego „Święta Wisły” jednostki z całego dorzecza Wisły.

„Chudy Wojtek” uatrakcyjni pokazy fontannami z wód Wisły, na pokładach RIB-ów i łodzi motorowych Vistula Cruise mieszkańcy Warszawy będą mogli odbywać krótkie rejsy po Wiśle, zaś na zorganizowane grupy, a także całe rodziny czekają spływy kajakowe.

Mnóstwo atrakcji czeka uczestników również na lądzie – koncerty, wystawy sprzętu wodnego, pokazy ratownictwa, specjalności harcerskich, konkursy dla dzieci i dorosłych, małpi gaj i ogrody zabaw dla dzieci, siatkówka plażowa oraz inne zabawy i gry terenowe.

Wstęp na „Święto Wisły” jest bezpłatny.

Program imprezy

Pokazy szybkościowe oraz synchronicznego pływania z wykorzystaniem motorówek, skuterów wodnych oraz RIB-ów. Spiętrzona woda, dźwięki wydobywające się z silników i znakomite popisy sterników stworzą niepowtarzalne widowisko na wodzie.

Przepływ „Masy krytycznej”. Marszruta wszystkich jednostek prowadzona przez duży jacht motorowy, na którego głównym pokładzie zasiada Pani Prezydent. W farwaterze jachtu ciągną pozostałe jednostki – ok. 300 kajaków, jachty motorowe, jednostki WOPR, bączki, skutery, RIB-y.

Dwa biegi regat Dezet o nagrodę Prezydent Warszawy. Regaty o żeglarsko-wioślarskim charakterze odbywające się na Wiśle po raz pierwszy od wielu lat. Wezmą w nich udział załogi z całego kraju rozgrywające zawody na najstarszej klasie jachtów.

Pokazy (wyścigi) Smoczych Łodzi Tradycyjne wywodzące się z południowej Azji łodzie, w których skład załogi wchodzi 20 wioślarzy, sternik, oraz bębniarz wybijający rytm wiosłowania.

Kite, wake, windsurfing Pokazy wake’a za motorówkami, skoki na falach, slalom, ponadto pokazy lotów na spadochronie za motorówką – spadochron bezzałogowy, sztuka podrywania latawca i przygotowania do akrobacji podczas ślizgów.

Wyścigi i Biegi cross-kajakowe organizowane od brzegu do brzegu, na nieprzekraczalnym torze wyścigu oznaczony światłem lasera.

Pokazy jazdy figurowej na skuterach wodnych, pokazy skoków, zwrotów w miejscu, wyścigi w slalomie.

Regaty wioślarskie. Wyścigi bezpokładowych łodzi, poruszanych 1-piórowymi wiosłami (ósemki, czwórki, dwójki, kanadyjki).

Scenariusz imprezy „Święto Wisły 2009″ – 7 czerwca

CZĘŚĆ WODNA

• 11.00 Pokazy motorowodne – skutery i RIB-y
• 11.30 Biegi DEZET – „O Żagle Pani Prezydent”, biegi wioślarskie i biegi łodzi smoczych – o puchary honorowych patronów imprezy
• 12.00 Regaty Optymistów, windsufringowe, regaty żeglarskie w różnych klasach
• 13.00 Pokazy ratownictwa – połączona akcja Policji Rzecznej, Straży Pożarnej, WOPR-u, i Harcerzy Kom. Stoł. ZHP I RZGW Warszawa – z lądu wody i powietrza – akcja przejęcia statku, pościgu za terrorystą, ewakuacji ludzi, gaszenie pożaru na statku, holowanie statku z mielizny i pokazy nurkowe.
• 14.00 Pokazy motorowodne – wakeboard, motomarany (katamarany motorowe), poduszkowce itp. Ponowne pokazy skuterów i RIB-ów
• 15.00 Finały biegów smoczych łodzi, finały DEZET, finały ósemek wioślarskich
• 16.00 Wręczenie nagród Pani Prezydent i PARADA PREZYDENCKA – ok. 300 jednostek pod przewodnictwem Pani Prezydent płynie Wisłą
• 17.00 Pokazy umiejętności indywidualnych kajakarzy, wyścigi kajaków w stylu dowolnym, inne pokazy indywidualne.

CZĘŚĆ LĄDOWA 11.00-17.00

Gry i zabawy dla publiczności:

• siatkówka plażowa,
• turniej rodzinny ringo,
• turniej darts,
• wędkowanie na sucho,
• rywalizacja na ergometrach,
• małpi gaj,
• freesbee,
• trampolina bungy,
• ścianka wspinaczkowa.

Zabawy dla najmłodszych uczestników:

• specjalnie wydzielona strefa zabaw dziecięcych
• dmuchane zjeżdżalnie
• statki pirackie
• zabawy i konkursy związane z tematyką sportów wodnych,
• malowanie twarzy oraz wiele innych atrakcji

Program artystyczny na scenie (występy zespołów):

• Trio Harmonicznego z piosenkami starej Warszawy
• koncert zespołu szantowego O! Sztorm
• koncert zespołu Ola Ost – covery
• Część oficjalna – rozdanie nagród

W trakcie trwania pokazów na lądzie i wodzie  na miejsce tegorocznego Święta Wisły spływać będą jednostki z całego dorzecza Wisły. „Chudy Wojtek” uatrakcyjni pokazy fontannami z wód Wisły,  na pokładach RIB-ów i łodzi motorowych Vistula Cruise będzie można wziąć udział w krótkich rejsach po Wiśle, a dla zorganizowanych grup, a także całych rodzin czekają spływy kajakowe.

Mnóstwo atrakcji czeka uczestników na lądzie – koncerty, wystawy sprzętu wodnego, pokazy ratownictwa, specjalności harcerskich, konkursy dla dzieci i dorosłych, małpi gaj i ogrody zabaw dla dzieci, siatkówka plażowa oraz inne zabawy i gry terenowe.

KONTAKT

H2O MAGAZYN SPORTóW WODNYCH I TURYSTYKI
UL. KRAKOWSKIE PRZEDMIEśCIE 79
00-079 WARSZAWA
TEL. 022 394 84 66
h2o@h2o-magazyn.pl, www.swietowisly.pl